-
0/10
فصل چهارم Tulsa King؛ وقتی جذابیت‌های تازه زیر سایه ضعف‌های قدیمی قرار می‌گیرند
سرگرمی تازه با همان ایرادهای همیشگی
فصل چهارم Tulsa King با بازگشت Sylvester Stallone و ادامه ماجراجویی‌های پرتنش Dwight Manfredi، بار دیگر مخاطبان را به دنیای مافیایی اوکلاهما می‌برد؛ فصلی که با وجود اکشن تماشایی و داستانی سرگرم‌کننده، همچنان نتوانسته از شر برخی ضعف‌های تکراری مجموعه خلاص شود.
فصل چهارم Tulsa King با حضور دوباره Sylvester Stallone و همکاری Taylor Sheridan، فصل تازه‌ای از ماجراهای Dwight Manfredi ملقب به The General را روایت می‌کند؛ شخصیتی که همچنان در تلاش است امپراتوری خلاف‌کاری خود را گسترش دهد و جایگاه محکم‌تری در دنیای زیرزمینی اوکلاهما به دست آورد. با این حال، اگرچه فصل جدید از نظر سرگرم‌کنندگی و پیشبرد داستان حرف‌های زیادی برای گفتن دارد، اما همچنان با تعدادی از قدیمی‌ترین و آزاردهنده‌ترین مشکلات این مجموعه دست‌وپنجه نرم می‌کند. کمتر از یک سال پس از اتفاقات پایانی فصل سوم، Dwight Manfredi با نقشه‌هایی تازه بازمی‌گردد تا وارد مرحله جدیدی از فعالیت‌های اقتصادی و جنایی خود شود. در این مسیر، تعدادی از بازیگران آشنای فصل‌های گذشته نیز بار دیگر به داستان اضافه شده‌اند و قرار است در کنار او ماجراهای تازه‌ای را رقم بزنند. یکی از اهداف اصلی Dwight در فصل چهارم، قانونی جلوه دادن کسب‌وکارهایش و فاصله گرفتن از فعالیت‌های غیرقانونی است؛ برنامه‌ای که با توجه به گذشته پرحاشیه او، چندان ساده به نظر نمی‌رسد.
با این حال، طرفداران Tulsa King به‌خوبی می‌دانند که هیچ فصل تازه‌ای از این مجموعه بدون ورود دشمنان جدید و درگیری‌های گسترده به پایان نمی‌رسد. Dwight این بار باید هم‌زمان با فشار گروه‌های مافیایی نیویورک، سیاست‌مداران فاسد اوکلاهما و دولت فدرال مقابله کند. در کنار این تهدیدها، یک فقدان شخصی سنگین نیز شرایط روحی و تصمیم‌گیری‌های او را تحت تأثیر قرار می‌دهد و لایه‌ای احساسی به داستان اضافه می‌کند. مجموعه این اتفاقات، زمینه را برای شکل‌گیری فصلی پرتنش، اکشن و سرشار از لحظات دراماتیک فراهم می‌کند. با توجه به سابقه Sylvester Stallone در آثار اکشن و انتظاراتی که از پروژه‌های Taylor Sheridan وجود دارد، فصل چهارم Tulsa King مسئولیت سنگینی برای حفظ کیفیت مجموعه بر عهده دارد؛ به‌خصوص که Sheridan دیگر وظیفه نویسندگی این سریال را بر عهده ندارد. فصل جدید اگرچه تلاش چندانی برای ایجاد تغییرات اساسی در ساختار داستان یا شخصیت‌پردازی انجام نمی‌دهد، اما به‌خوبی می‌داند چگونه مخاطب را با روایتی پرکشش سرگرم نگه دارد. مشکل اصلی اینجاست که وفاداری بیش از اندازه به فرمول موفق فصل‌های گذشته، باعث شده برخی ضعف‌های قدیمی همچنان پابرجا بمانند و سریال فرصت چندانی برای عبور از محدودیت‌های همیشگی خود پیدا نکند.
سرگرم کننده حتی بدون تکیه بر گذشته سریال
مهم‌ترین نکته‌ای که باید درباره فصل چهارم Tulsa King بدانید، این است که این مجموعه پیش از هر چیز یک اثر سرگرم‌کننده محسوب می‌شود. اگر فصل جدید را به‌عنوان روایتی مستقل و جدا از اتفاقات فصل‌های گذشته تماشا کنید، تجربه بسیار لذت‌بخشی خواهید داشت. در واقع، یکی از مهم‌ترین معیارها برای ارزیابی هر سریال، توانایی آن در سرگرم کردن مخاطب و ارائه تجربه‌ای متناسب با هویت خودش است. Tulsa King نیز دقیقا از همین فرمول پیروی می‌کند. کافی است بدانید با چه نوع سریالی طرف هستید و از همکاری Sylvester Stallone و Sheridan چه انتظاراتی باید داشته باشید. اگر توقعات خود را با ماهیت این مجموعه هماهنگ کنید، فصل چهارم می‌تواند به‌خوبی شما را با لحظات جذاب و تماشایی خود همراه کند. این سریال قرار نیست قواعد ژانر مافیایی را از نو تعریف کند، اما در ارائه همان چیزی که وعده داده، عملکرد قابل قبولی دارد.
البته Tulsa King در ژانر آثار گانگستری با رقبای قدرتمندی روبه‌رو است. این مجموعه نه به عمق شخصیت‌پردازی و طنز تلخ The Sopranos می‌رسد و نه از نویسندگی هوشمندانه و روابط پیچیده خانوادگی Peaky Blinders برخوردار است. شاید نتوان Tulsa King را اثری در سطح سریال‌های فاخر تلویزیونی دانست، اما این موضوع به معنای بی‌ارزش بودن آن نیست. اتفاقا فصل چهارم Tulsa King به‌خوبی از هویت خودش آگاه است و دقیقا همان چیزی را ارائه می‌دهد که مخاطبان از آن انتظار دارند: لحظات کاریزماتیک Dwight، موقعیت‌های احساسی تأثیرگذار و البته شوخی‌هایی که بارها مخاطب را به خنده می‌اندازند. در این میان، طنز و موقعیت‌های کمدی را می‌توان بزرگ‌ترین نقطه قوت فصل جدید دانست؛ چراکه این فصل احتمالا خنده‌دارترین قسمت از مجموعه تا امروز است. کل‌کل‌های کلافه‌کننده و بامزه Stallone با سایر بازیگران، بخش مهمی از جذابیت داستان را تشکیل می‌دهد. Jay Will نیز در نقش Tyson با مهارت خاصی نقش شخصیتی دست‌وپاچلفتی و ساده‌لوح را ایفا می‌کند. از سوی دیگر، Goodie با بازی Chris Caldovino و Vince با بازی Vincent Piazza در این فصل ترکیبی شبیه به زوج‌های کمدی پیدا کرده‌اند و تعاملات آن‌ها در بسیاری از صحنه‌ها به یکی از خنده‌دارترین بخش‌های سریال تبدیل می‌شود. همین لحظات باعث شده‌اند فصل چهارم Tulsa King حتی در ساده‌ترین موقعیت‌های داستانی نیز سرگرم‌کننده باقی بماند. فصل چهارم Tulsa King دقیقا می‌داند چه چیزی از هویت خود می‌خواهد و همان تجربه‌ای را در اختیار مخاطبان قرار می‌دهد که از این مجموعه انتظار دارند؛ از لحظات کاریزماتیک و فراموش‌نشدنی Dwight گرفته تا موقعیت‌های احساسی تأثیرگذار و شوخی‌های بامزه‌ای که بارها مخاطب را به خنده می‌اندازند. این فصل همچنین مملو از موقعیت‌های جذاب گانگستری است که طرفداران ژانر جنایی را راضی نگه می‌دارد. Dwight همچنان در تهدید کردن دشمنان، اجرای بی‌رحمانه نقشه‌هایش
و برقراری ارتباط با افراد بانفوذ مهارت دارد. Bigfoot با بازی Mike Cash Flo Walden نیز مثل همیشه از نظر فیزیکی هیکل ترسناکی دارد و حضورش برای اطرافیان تهدیدآمیز است؛ هرچند متأسفانه در این فصل فرصت کمتری برای نمایش قدرت بدنی و درگیری‌های تن‌به‌تن پیدا می‌کند. از سوی دیگر، Dwight سراغ روش‌های تازه‌ای برای کسب درآمد می‌رود که از راه‌اندازی کازینو گرفته تا دست‌کاری نتایج مسابقات اسب‌دوانی را شامل می‌شوند. این ایده‌ها به سریال اجازه می‌دهند بار دیگر به سراغ همان داستان‌پردازی‌های مافیایی جذابی برود که از نقاط قوت اصلی آن به شمار می‌روند.
روایت کلی فصل چهارم Tulsa King نیز در مقایسه با بسیاری از فصل‌های قبلی عملکرد قدرتمندی دارد. Dwight و گروهش از جهات مختلف با تهدیدهای تازه و قدیمی و تغییرات غیرمنتظره‌ای روبه‌رو می‌شوند که امنیت امپراتوری آن‌ها را به خطر می‌اندازند. نویسندگان در حفظ تعلیق و ایجاد تنش موفق عمل می‌کنند و زمینه را برای چندین غافل‌گیری داستانی فراهم می‌سازند؛ پیچش‌هایی که با وجود غیرمنتظره بودن، از منطق روایی قابل قبولی برخوردارند. پس از آشکار شدن برخی رازها، مخاطب می‌تواند به اتفاقات ابتدایی فصل بازگردد و متوجه شود که نشانه‌های لازم از همان ابتدا در داستان قرار گرفته بودند. در این میان، نباید از عملکرد Sylvester Stallone نیز غافل شد. خلاصه داستان فصل چهارم به یک فقدان شخصی بزرگ در زندگی Dwight اشاره می‌کند؛ اتفاقی که فرصتی برای نمایش جنبه حساس‌تر این شخصیت فراهم می‌آورد. Stallone در مواجهه با سوگ و اندوه، اجرایی احساسی ارائه می‌دهد که یادآور لحظات دراماتیک او در فصل اول است. او حتی موفق می‌شود چند صحنه مرتبط با هوش مصنوعی مولد را که در ابتدا ممکن است نامناسب و ناخوشایند به نظر برسند، با بازی تأثیرگذارش به لحظاتی صمیمی و شخصیت‌محور تبدیل کند. هرچند شخصیت‌های منفی تازه فصل چهارم Tulsa King به‌یادماندنی‌ترین دشمنان Dwight نیستند، اما نقش خود را در پیشبرد داستان به‌خوبی ایفا می‌کنند. او بار دیگر در مقابل Quiet Ray با بازی James Russo قرار می‌گیرد که این بار یک مهره قدرتمند و خطرناک جدید نیز در کنار خود دارد و تهدید جدی‌تری برای گروه Dwight محسوب می‌شود. در جبهه اقتصادی نیز یک فعال جوان و جاه‌طلب حوزه فناوری هوش مصنوعی به دردسرهای او اضافه می‌شود و موضوعی معاصر را وارد روایت می‌کند. در مجموع، ترکیب این عناصر باعث شده فصل جدید یکی از قسمت‌های موفق مجموعه باشد. حتی تصمیم‌های جسورانه داستان، از جمله کنار گذاشتن چند شخصیت اصلی، در نهایت به نفع روایت تمام می‌شوند. با این حال، بزرگ‌ترین امتیاز فصل چهارم Tulsa King شاید حفظ همان ویژگی‌هایی باشد که از ابتدا مخاطبان را به این سریال علاقه‌مند کرده‌اند. این مجموعه همچنان به همان اندازه خنده‌دار، هیجان‌انگیز و سرگرم‌کننده است و طرفداران می‌توانند مطمئن باشند که The General هنوز هم مهارت و تسلط خود را در دنیای خلاف‌کاری از دست نداده است.
چهار فصل از Tulsa King گذشت، اما ضعف‌های قدیمی همچنان پابرجا هستند
متأسفانه بزرگ‌ترین نقطه‌ضعف فصل چهارم Tulsa King دقیقا به همان مسائلی مربوط می‌شود که همچنان بدون تغییر باقی مانده‌اند. این فصل به‌خوبی نشان می‌دهد که سریال پس از چهار فصل، هنوز برای برطرف کردن حتی یکی از مشکلاتی که از سال ۲۰۲۲ گریبان‌گیرش بوده‌اند، اقدام جدی نکرده است. شاید یکی از دلایل این وضعیت، تغییرات مداوم در جایگاه شورانر مجموعه باشد. Tulsa King طی چهار فصل، سه شورانر مختلف داشته و هیچ‌کدام بیشتر از یک فصل در این سمت باقی نمانده‌اند. حتی Terence Winter، شورانر فعلی سریال، پس از جدایی در فصل اول به دلیل اختلاف‌نظرهای خلاقانه، بار دیگر به این پروژه بازگشته است. چنین بی‌ثباتی‌ای احتمالا در شکل‌گیری مشکلات روایی مجموعه بی‌تأثیر نبوده و باعث شده انسجام داستانی آن در طول فصل‌ها آسیب ببیند. در واقع، بزرگ‌ترین ایراد فصل چهارم Tulsa King همان مشکلی است که سال‌هاست در روایت سریال دیده می‌شود: نادیده گرفتن تقریبا تمام اتفاقات مهم فصل قبل و بی‌توجهی به پیامدهای آن‌ها.
این مشکل را می‌توان در کنار گذاشتن شخصیت‌ها، رها کردن خطوط داستانی مهم و حتی از بین بردن دستاوردهایی مشاهده کرد که شخصیت‌ها در فصل‌های گذشته برای رسیدن به آن‌ها تلاش کرده بودند. به همین دلیل، Tulsa King به‌تدریج بیشتر به مجموعه‌ای از داستان‌های مستقل شباهت پیدا می‌کند تا سریالی با روایتی پیوسته و هدفمند. گاهی اتفاقات گذشته، مانند مرگ Jackie Ming در فصل دوم، مورد اشاره قرار می‌گیرند، اما این ارجاعات آن‌قدر محدود هستند که نمی‌توانند ارتباط معناداری میان فصل‌های مختلف ایجاد کنند. در حقیقت، فصل‌های دوم، سوم و چهارم Tulsa King از نظر پیوستگی روایی عملکرد چندان موفقی ندارند. به نظر می‌رسد هر آنچه Dwight و گروهش در یک فصل برای به دست آوردنش تلاش می‌کنند، با آغاز فصل بعد اهمیت خود را از دست می‌دهد. برای مثال، کارخانه تقطیر Montague که در فصل سوم نقش مهمی در داستان داشت، در فصل چهارم تقریبا به حاشیه رانده می‌شود و حضور چندانی در روایت ندارد. البته این مسئله از جذابیت سرگرم‌کننده فصل جدید کم نمی‌کند، اما نمی‌توان انکار کرد که سریال بخش بزرگی از ظرفیت داستانی خود را هدر می‌دهد. تکرار مداوم الگوی شخصیت‌هایی که از موقعیتی ضعیف شروع می‌کنند و برای رسیدن به قدرت می‌جنگند، به‌جای گسترش تدریجی جهان داستان و توجه به پیامدهای اتفاقات گذشته، باعث شده Tulsa King در هر فصل عملا از نقطه‌ای تازه شروع کند. این رویکرد شاید در کوتاه‌مدت سرگرم‌کننده باشد، اما در بلندمدت مانع شکل‌گیری روایتی عمیق‌تر و منسجم‌تر می‌شود. تغییرات مداوم و شروع دوباره خطوط داستانی در فصل چهارم Tulsa King دیگر به مسئله‌ای آزاردهنده تبدیل شده‌اند. هر بار که یکی از شخصیت‌ها از داستان کنار گذاشته می‌شود و سریال بدون هیچ توضیح یا اشاره جدی، حضور او را به فراموشی می‌سپارد، این پیام به مخاطب منتقل می‌شود که شاید از همان ابتدا هم اهمیت چندانی برای شناخت و دنبال کردن سرنوشت آن شخصیت وجود نداشته است. نمونه بارز این مشکل را می‌توان در سرنوشت Tina Manfredi و Cleo Montague مشاهده کرد.
چنین رویکردی یک پرسش منطقی را نیز مطرح می‌کند: وقتی ممکن است شخصیت‌های تازه‌معرفی‌شده در فصل بعد به‌کلی نادیده گرفته شوند، چرا باید برای سرنوشت آن‌ها اهمیت قائل شویم؟ همین مسئله درباره خطوط داستانی نیز صدق می‌کند. وقتی Dwight یک کسب‌وکار یا صنعت تازه را به امپراتوری خود اضافه می‌کند، اما احتمال زیادی وجود دارد که این دستاورد در فصل بعد هیچ تأثیر مهمی بر داستان نداشته باشد، دنبال کردن این مسیرها به‌تدریج جذابیت خود را از دست می‌دهد. در واقع، نبود تداوم روایی باعث شده بسیاری از اتفاقات مهم هر فصل، به‌جای آنکه پایه‌ای برای گسترش داستان باشند، تنها به ماجراهایی موقتی تبدیل شوند که با آغاز فصل بعد اهمیتشان را از دست می‌دهند.
فصل چهارم Tulsa King همچنان با مشکلاتی روبه‌رو است که منتقدان و مخاطبان از همان فصل اول به‌درستی به آن‌ها اشاره کرده بودند. یکی از مهم‌ترین این ایرادها، استفاده مکرر از اتفاقات نجات‌بخش و غیرمنتظره برای خارج کردن Dwight و گروهش از موقعیت‌های دشوار است؛ در حالی که دشمنانی که قرار است افرادی باهوش و خطرناک باشند، بارها تصمیم‌هایی به‌شدت احمقانه می‌گیرند. موفقیت سریع Dwight نیز بیش از آنکه حاصل توانایی‌های مدیریتی و نقشه‌های حساب‌شده او باشد، به شانس وابسته است. همین موضوع ارزش پیروزی‌های او را تا حدی کاهش می‌دهد. تماشای نقشه‌ای پیچیده و هوشمندانه که در نهایت Dwight را به پیروزی برساند، می‌توانست بسیار رضایت‌بخش‌تر باشد؛ درست مانند کاری که Tommy Shelby در Peaky Blinders انجام می‌دهد. با این حال، فصل جدید چندان علاقه‌ای به چنین رویکردی نشان نمی‌دهد. شخصیت‌های فرعی و خطوط داستانی جانبی نیز همچنان یکی از ضعیف‌ترین بخش‌های سریال هستند. Tyson و Mitch با بازی Garrett Hedlund بیش از دیگران از این مشکل رنج می‌برند. پس از چهار فصل، Tyson تقریبا هیچ پیشرفت قابل‌توجهی در هوش و رفتار خود نداشته و همچنان بدون مواجه شدن با پیامدهای جدی، اشتباهات تکراری‌اش را ادامه می‌دهد. Mitch نیز در فصل جدید وارد یک رابطه عاطفی تازه می‌شود؛ آن هم پس از آنکه روابط قبلی او با Tina و Cleo عملا به نتیجه مشخصی نرسیدند. مشکل اینجاست که رابطه جدید او با اختلاف سنی ۱۸ ساله میان دو شخصیت همراه است، موضوعی که سریال به شکلی سطحی از کنار آن عبور می‌کند و هرگز به اندازه کافی به پیامدهایش نمی‌پردازد. در این مرحله، ناامیدکننده است که Tulsa King ظاهرا تمایلی به عبور از محدودیت‌های خودش ندارد؛ در حالی که بسیاری از این مشکلات با تصمیم‌های درست در نویسندگی و شخصیت‌پردازی قابل اصلاح هستند. امیدواریم فصل پنجم فرصت مناسبی برای برطرف کردن این ضعف‌ها باشد. با وجود تمام انتقادهایی که به ساختار کلی مجموعه وارد است، فصل چهارم Tulsa King همچنان اثری بسیار سرگرم‌کننده محسوب می‌شود. این فصل همان ویژگی‌هایی را ارائه می‌دهد که مخاطبان از ابتدا به خاطر آن‌ها به سریال علاقه‌مند شده‌اند و تماشای دوباره آن‌ها، دست‌کم از نظر سرگرمی، همچنان تجربه‌ای لذت‌بخش است.
نظرات
دیدگاه خود را اشتراک گذارید