هفت شخصیت اصلی انیمه که از نظر نگارش از فریرن بهتر هستند
1%
  • 0/10

هفت شخصیت اصلی انیمه که از نظر نگارش از فریرن بهتر هستند

آیا احساساتی بودن شخصیت نشانهٔ عمق آن است؟

هفت شخصیت اصلی انیمه که از نظر نگارش از فریرن بهتر هستند ۰ 13 دقیقه قبل مقالات جانبی انیمه کپی لینک

واضح است که فریرن بهترین شخصیت اصلی انیمه‌ها نیست. شخصیت‌های اصلی بسیاری در دنیای انیمه وجود دارند که از یک جهت یا جهتی دیگر از او بهترند.

«فریرن: فراتر از پایان سفر» (Frieren: Beyond Journey’s End) در حال حاضر یکی از محبوب‌ترین انیمه‌های سراسر جهان است. این انیمه نخستین بار در سال ۲۰۲۳ منتشر شد. به سرعت به پدیده‌ای جهانی تبدیل شد. منتقدان و تماشاگران آن را بهترین انیمهٔ تمام دوران لقب دادند. پس از انتظاری طولانی، فریرن با فصل دوم بازگشت. طرفداران از دختر الف محبوبشان سیر نمی‌شوند. این بازگشت نشان داد که جایگاه فریرن در قلب مخاطبان همچنان استوار است. محبوبیت او کم‌رنگ نشده است.

فریرن (Frieren) از بسیاری جهات یک شخصیت اصلی معمولی است. با این حال، او یکی از دلایل اصلی محبوبیت این مجموعه بوده است. طرفداران ماجراجویی‌های او را همراه با فرن (Fern) و استارک (Stark) دنبال می‌کنند. او پیش می‌رود تا یک بار دیگر با روح هیمل قهرمان (Himmel the Hero) دیدار کند. داستان او سفری احساسی بوده است. اما او آشکارا بهترین شخصیت اصلی انیمه‌ها نیست. شخصیت‌های اصلی بسیاری در دنیای انیمه وجود دارند که از یک جهت یا جهتی دیگر از او بهترند. این مقایسه پرسشی مهم را پیش می‌کشد. چه چیزی یک شخصیت اصلی را «خوب نوشته‌شده» می‌کند؟ آیا محبوبیت گسترده معیار درستی است؟ آیا احساساتی بودن شخصیت نشانهٔ عمق آن است؟ ما در ادامه این متن تلاش می‌کنیم تا با معرفی هفت شخصیت به این پرسش‌ها پاسخ دهیم. هرچند پاسخ‌ها همیشه صریح نیستند.

مائومائو (Maomao)

یکی از بهترین شخصیت‌های اصلی دنیای انیمه‌ها کارکتر مائومائو است. وقتی صحبت از مجموعه‌های انیمه با شخصیت‌های اصلی زن محبوب می‌شود، دو نفر در این نسل جدید برجسته می‌شوند. فریرن (Frieren) و مائومائو (Maomao) از «دفترچهٔ داروفروش» (The Apothecary Diaries). این دو مجموعه تقریباً همزمان شروع شدند. هر دو تحسین عظیمی از سوی جامعهٔ انیمه دریافت کردند. این دو به برخی از محبوب‌ترین شخصیت‌های انیمه در چند سال گذشته تبدیل شده‌اند. رقابت میان آن‌ها دوستانه اما جدی است. هر دو شخصیت‌هایی زن هستند که در دنیایی مردسالار و پیچیده زندگی می‌کنند. اما شیوهٔ مواجههٔ آن‌ها با این دنیا کاملاً متفاوت است.

فریرن خونسردتر و کم‌بیان‌تر است. مائومائو داستان را با شخصیت و هوشش پیش می‌برد. مائومائو به سرعت به شخصیت اصلی محبوب طرفداران تبدیل شده است. هوش معماو در جزئیات نهفته است. او داروها را می‌شناسد. سموم را تشخیص می‌دهد. انگیزه‌های پنهان آدم‌ها را می‌خواند. اما این هوش سرد نیست. با کنجکاوی کودکانه‌ای آمیخته است. این کنجکاوی گاه او را به خطر می‌اندازد. طرفداران نمی‌توانند صبر کنند تا مائومائو را در فصل سوم «دفترچهٔ داروفروش» در سال ۲۰۲۶ ببینند. همچنین در فیلم اورجینال جدیدی که امسال منتشر می‌شود. بازگشت او دوگانه است. هم در قالب سریال و هم در قالب فیلم. این نشان می‌دهد که محبوبیت او فراتر از یک فصل رفته است.

جذابیت اصلی مجموعهٔ «فریرن» داستان کند و ماجراجویی تقریباً برشی از زندگی آن است. فریرن و همراهانش وقت می‌گذارند. این ریتم کند برای برخی خسته‌کننده است. برای برخی دیگر آرامش‌بخش است. مجموعهٔ انیمهٔ مشابه اما قدیمی‌تری که به این کار معروف است، «موشیشی» (Mushishi) است. شخصیت اصلی «موشیشی» گینکو (Ginko) است. ماجراجویی‌های کند او بسیاری را مجذوب خود کرده است. شباهت میان این دو اثر انکارناپذیر است. هر دو از نبردهای بزرگ پرهیز می‌کنند. هر دو بر لحظه‌های کوچک تمرکز می‌کنند. اما تفاوت‌های بنیادین نیز وجود دارد.

گینکو (Ginko)

گینکو به عنوان یکی از بهترین شخصیت‌‌های اصلی دنیای انیمهٔ تمام دوران ستوده می‌شود. او مورد علاقهٔ طرفداران است. به ویژه در ژاپن. محبوبیت او در ژاپن ریشه‌ای عمیق دارد. «موشیشی» از فرهنگ و طبیعت ژاپنی تغذیه می‌کند. موجودات ماورایی آن بازتاب باورهای کهن‌اند. گینکو پلی است میان دنیای انسان‌ها و دنیای ارواح. شخصیت او و ماجراجویی‌های کندش «موشیشی» را به داستان بسیار تحسین‌شدهٔ امروزی تبدیل کرده است. «موشیشی» متأسفانه به پایان رسیده است. طرفداران گینکو را دوباره نخواهند دید. مگر اینکه پروژهٔ اسپین‌آفی روزی اعلام شود. این پایان حسی از فقدان برجای می‌گذارد. همان حسی که خود «موشیشی» دربارهٔ آن حرف می‌زند.

در حال حاضر می‌توان گفت «فریرن: فراتر از پایان سفر» محبوب‌ترین انیمهٔ جادویی است. اما این ممکن است خیلی زود تغییر کند. در آوریل امسال «کارگاه کلاه جادوگر» (Witch Hat Atelier) منتشر می‌شود. طرفداران برای آن بسیار هیجان‌زده‌اند. نه فقط به خاطر داستانش. بلکه به خاطر بازیگران باورنکردنی شخصیت‌هایش. این مجموعه از پیش در میان خوانندگان مانگا جایگاهی ویژه دارد. انیمهٔ آن می‌تواند این جایگاه را به مخاطبان گسترده‌تری منتقل کند. رقابت میان انیمه‌های جادویی تازه شروع شده است.

کوکو (Coco)

شخصیت اصلی «کارگاه کلاه جادوگر» قلب بسیاری را خواهد ربود. نام او کوکو (Coco) است. او هنوز اولین حضور تلویزیونی انیمه‌ای خود را انجام نداده است. طرفداران منتظر انتشار انیمه هستند. بسیاری از کسانی که با مانگا آشنا هستند می‌دانند او چقدر فوق‌العاده است. داستان کوکو در سفرش برای تبدیل شدن به یک جادوگر طرفداران را بازخواهد گرداند. حتی پس از پایان فصل اول. کوکو به راحتی می‌تواند به بهترین شخصیت اصلی جادویی جدید تبدیل شود. حتی جلوتر از فریرن. این پیش‌بینی جسورانه است. اما بی‌دلیل نیست. کوکو دختری است که بدون استعداد ذاتی عاشق جادو شده است. جادو در دنیای او قواعد سختی دارد. او باید با خلاقیت و پشتکار این قواعد را بشکند. این مسیر مسیر فریرن نیست. فریرن جادو را مانند نفس کشیدن می‌داند. کوکو آن را با رنج به دست می‌آورد.

«سیاه‌چال خوشمزه» (Delicious in Dungeon) و «فریرن» دو مجموعهٔ انیمهٔ مشابه هستند. تقریباً همزمان منتشر شدند. هر دو اقتباس‌های بسیار تحسین‌شده‌ای از مانگاهای مربوطه بودند. «فریرن: فراتر از پایان سفر» فریرن را به عنوان شخصیت اصلی خود دارد. «سیاه‌چال خوشمزه» دختر الف خودش را دارد. «سیاه‌چال خوشمزه» گروه هیجان‌انگیزی از شخصیت‌ها را دنبال می‌کند. برخی می‌گویند لایوس (Laios) شخصیت اصلی واقعی است. مارسیل (Marcille) به همان اندازه چهرهٔ محوری است. بسیاری او را نیز شخصیت اصلی می‌نامند. این ابهام خودش نکته‌ای جالب است. نشان می‌دهد که «سیاه‌چال خوشمزه» روایت کارکترهای زیادی را که به‌گونه‌ای با یکدیگر در ارتباط هستند بازگو می‌کند. نه داستان یک قهرمان تنها.

مارسیل (Marcille)

مارسیل در ابتدا فقط یک شخصیت بامزه و خنده‌دار بود. داستان او به سرعت در «سیاه‌چال خوشمزه» گسترش یافت. ارتباط او با جادوی تاریک طرفداران را کاملاً مبهوت کرد. لحظه‌های آیندهٔ او پس از رویدادهای فصل اول او را به یکی از جذاب‌ترین شخصیت‌های نسل جدید تبدیل خواهد کرد. طرفداران نمی‌توانند صبر کنند تا ببینند او در فصل دوم چه خواهد کرد. هر زمان که منتشر شود. تحول مارسیل از طنز به تراژدی یکی از بهترین نمونه‌های شخصیت‌پردازی در انیمهٔ اخیر است. نقاب بامزگی او نقابی برای پنهان کردن ترس‌ها و گناهانش است. وقتی این نقاب کنار می‌رود همهٔ لحظه‌های پیشین معنای تازه‌ای می‌گیرند.

یک دهه پیش «ویولت اورگاردن» (Violet Evergarden) یکی از پربحث‌ترین مجموعه‌های انیمه بود. این مجموعه بر اساس رمانی به همین نام ساخته شده است. جهان را تکان داد. داستان ویولت اورگاردن به عنوان یکی از بهترین‌ها در تاریخ حک شده است. این حک شدن تصادفی نیست. داستان او دربارهٔ یادگیری احساسات است. دربارهٔ کسی که از جنگ آمده و نمی‌داند عشق چیست. این ایده ساده اما عمیق و قابل تفکر است.

ویولت اورگاردن (Violet Evergarden)

«ویولت اورگاردن» مجموعه‌ای کند است. برجسته‌ترین نکتهٔ اصلی آن که طرفداران را هر هفته میخکوب می‌کرد هیچ‌کس جز شخصیت اصلی آن، ویولت اورگاردن نبود. ویولت قلب بسیاری از طرفداران را لمس کرد. داستان او بیشتر برشی از زندگی است. ماهیت مالیخولیایی آن او را به محبوب طرفداران تبدیل کرده است. ویولت اورگاردن می‌تواند توجه طرفداران را حتی بدون هیچ نبردی جلب کند. برجستگی‌های او از طریق لحظه‌های احساسی است. فریرن هنوز باید به نبردهای پرزرق‌وبرق تکیه کند تا توجه جلب کند. این مقایسه تیز است. اما یک‌طرفه نیز هست. فریرن هم لحظه‌های آرام بسیاری دارد. با این حال نکتهٔ اصلی متن دربارهٔ ویولت درست است. او شخصیتی است که نگارشش بر پایهٔ سکوت و احساس بنا شده است. او در ابتدا حتی نمی‌داند «دوستت دارم» چه معنایی دارد. داستان او سفر کشف همین جمله است.

وقتی صحبت از مجموعه‌های انیمهٔ مبتنی بر جادو می‌شود فریرن قطعاً محبوب‌ترین نسل جدید است. اما طرفداران نباید «بلک کلوور» (Black Clover) را فراموش کنند. «بلک کلوور» قبل از وقفهٔ انیمه یک پدیده بود. شخصیت اصلی آن آستا (Asta) است. او قطعاً یکی از بهترین شخصیت‌های نوشته‌شدهٔ نمایشش است. این ادعا نیاز به توضیح دارد. آستا در ظاهر ساده به نظر می‌رسد. اما در واقع نمونهٔ جالبی از ارادهٔ خالص است.

آستا (Asta)

آستا به عنوان شخصیت اصلی «بلک کلوور» لحظه‌های درخشش بسیاری را از طریق نبردها به دست می‌آورد. او با هدف نهایی خود برای تبدیل شدن به امپراتور جادو پیش رفت. با وجود اینکه بدون هیچ جادویی به دنیا آمده بود. این تناقض موتور محرک شخصیت اوست. آستا بدون استعداد به دنیا آمده است. اما هدفش بالاترین مقام جادویی است. این ترکیب او را به شخصیتی وسواسی تبدیل می‌کند. او بلند فریاد می‌زند. تسلیم نمی‌شود. حتی وقتی بدنش از کار می‌افتد ادامه می‌دهد. این وسواس هم نقطهٔ قوت اوست و هم نقطهٔ ضعفش. بازگشت آستا در «بلک کلوور» قریب‌الوقوع است. فصل دوم قرار است در سال ۲۰۲۶ پس از انتظاری بسیار طولانی منتشر شود.

مونکی دی. لوفی (Monkey D. Luffy) protagonist محبوب مجموعهٔ «وان پیس» (One Piece) است. ماجراجویی لوفی ۲۸ سال پیش آغاز شد. درست در ایست بلو (East Blue). لوفی بدون شک یکی از جذاب‌ترین و مرتبط‌ترین شخصیت‌ها در تمام انیمه و مانگاست. شخصیت و حس ماجراجویی لوفی طرفداران را برای دهه‌ها به داستان چسبانده است. برخلاف فریرن که توسط هیمل (Himmel) زیر سایه می‌رود او همیشه توسط جامعهٔ طرفداران به عنوان شخصیت شمارهٔ یک مجموعه انتخاب شده است. این تفاوت تفاوتی بنیادین است. فریرن راوی سوگ دیگری است. لوفی محور داستان خودش است.

مونکی دی. لوفی (Monkey D. Luffy)

ماجراجویی‌های لوفی با خدمه‌اش توجه تعدا بسیار بیشتری از علاقه‌مندان به دنیای انیمه، حتی از فریرن و گروهش جلب کرده است. جدا از حس ماجراجویی‌اش قدرت باورنکردنی‌اش و حس عدالت و آزادی‌اش نیز لوفی را به شخصیتی فوق‌العاده تبدیل می‌کند. لوفی در ظاهر ساده است. اما در واقع یکی از پیچیده‌ترین شخصیت‌های شونن است. زیرا او همیشه همان چیزی است که هست. هیچ نقابی ندارد. این صداقت مطلق در دنیایی پر از فریب قدرتی بی‌نظیر است. طرفداران نمی‌توانند صبر کنند تا لوفی برای ماجراجویی بعدی‌اش بازگردد. ماجراجویی‌ای که اکنون در سرزمین الباف (Elbaf) خواهد بود. انیمهٔ «وان پیس» در آوریل بازمی‌گردد. این بازگشت بسیار زود پس از پایان فصل دوم «فریرن» است. تقارن زمانی این دو بازگشت توجه‌ها را دوچندان کرده است. طرفداران هر دو اثر منتظرند ببینند کدام یک میدان را در فصل بهار در دست می‌گیرد.

 

در پایان، واجب است بگوییم که یک از کارکترهای معرفی شده به شیوهٔ خود از فریرن (Frieren) پیشی می‌گیرند. مائومائو (Maomao) با هوش تیزبینش. گینکو (Ginko) با سکوت معنادارش. کوکو (Coco) با وعدهٔ درخشانی که در راه دارد. مارسیل (Marcille) با تحول عمیقش از طنز به تراژدی. ویولت اورگاردن (Violet Evergarden) با احساس خالصش. آستا (Asta) با ارادهٔ خستگی‌ناپذیرش. و مونکی دی. لوفی (Monkey D. Luffy) با آزادی بی‌قیدش. این هفت نفر از جهان‌های متفاوتی می‌آیند. از دربارهای پرتوطئه تا سیاه‌چال‌های خوشمزه. از دهکده‌های آرام تا دریاهای بی‌پایان. اما یک چیز آن‌ها را به هم پیوند می‌دهد. هر یک به شکلی ماندگار در ذهن مخاطب حک شده‌اند. و این حک شدن، خودش نشانهٔ نگارش خوب است.

فریرن (Frieren) نیز جایگاه خودش را دارد. او شخصیتی است که میلیون‌ها نفر را به خود جذب کرده است. داستان او دربارهٔ فقدان و درک دیرهنگام است. دربارهٔ الفی که عمر طولانی‌اش او را از انسان‌ها دور کرده. و حالا می‌کوشد فاصله را کم کند. این داستان، داستانی انسانی است. حتی اگر راوی آن الف باشد. اما محبوبیت گسترده، دلیل بر بی‌نقص بودن نیست. همان‌طور که محبوبیت این هفت شخصیت نیز آن‌ها را بی‌نقص نمی‌کند. هر شخصیت خوب، نقص‌هایی دارد. و همین نقص‌هاست که آن را واقعی می‌کند.

این فهرست بیش از آنکه پاسخ باشد، یک دعوت است. دعوتی به تماشای دوباره. دعوتی به خواندن مانگا. دعوتی به مقایسهٔ دقیق‌تر. خواننده‌ای که این متن را می‌خواند، شاید با خود بگوید شخصیت دیگری هم بود که باید در فهرست می‌آمد. و همین پرسش، آغاز یک بحث تازه است. بحثی که شاید از خود فهرست مهم‌تر باشد. زیرا فرهنگ نقد انیمه با همین پرسش‌های کوچک رشد می‌کند. با همین مقایسه‌های ساده. با همین فهرست‌های ناقص.

انیمه در سال‌های اخیر از حاشیه به مرکز فرهنگ عامه آمده است. دیگر فقط سرگرمی نیست. موضوع بحث‌های جدی است. موضوع نقدهای دقیق است. و موضوع فهرست‌هایی مثل همین متن. مخاطبان انیمه دیگر فقط تماشاگر نیستند. آن‌ها نقد می‌کنند. مقایسه می‌کنند. و دنبال معیار می‌گردند. حتی اگر این فهرست در ارائهٔ آن معیارها کامل نباشد.



مطالب مرتبط

دیگران نیز خوانده‌اند

نظرات

دیدگاه خود را اشتراک گذارید

0 دیدگاه
جدیدترین
قدیمی‌ترین بیشترین رای