-
0/10
بررسی پایانبندی فیلم The Last House؛ هیولاهای مرموز باران از کجا آمدهاند؟
راز هیولاهای باران چیست؟
فیلم The Last House با ترکیب وحشت، رازآلودگی و موجوداتی ناشناخته، مخاطبان را با پایانی پر از پرسش روبهرو میکند؛ اما این هیولاهای مرموز از کجا آمدهاند و چرا خانواده Delgado را هدف قرار نمیدهند؟
در فیلم The Last House، خانواده Delgado زمانی که تصمیم میگیرند خانه را ترک کنند، با حقیقتی هولناک روبهرو میشوند؛ تمام درها و پنجرهها توسط نیرویی نامرئی مسدود شدهاند و هیچ راهی برای خروج وجود ندارد. این اتفاق تنها برای آنها رخ نداده و تمامی خانههای محله نیز به همین وضعیت گرفتار شدهاند. در نتیجه Ann با بازی Greta Lee، Jason با بازی Wagner Moura و فرزندانشان یعنی Graham با بازی Noah Alexander Sosnowski و Gabriel Barbosa و Ruth با بازی Riley Chung و Emma Ho، در خانه محبوس میشوند. در همین حال، بارانی بیوقفه بیرون میبارد و سایههای مرموزی در میان آن حرکت میکنند؛ موجوداتی ناشناخته که هیچ توضیح مشخصی درباره حضورشان وجود ندارد. اما دقیقا چه چیزی این خانواده را در خانه زندانی کرده است؟ چرا Ruth زودتر از دیگران میتواند ماهیت این موجودات را درک کند و مهمتر از همه، چرا این موجودات به خانواده Delgado آسیبی نمیزنند؟
پاسخ این پرسشها در پایان فیلم The Last House، به مجموعهای از رازهای عجیب درباره موجودات ناشناخته، اسطورهشناسی مرتبط با اعماق اقیانوس و اتفاقاتی که در جریان پایانبندی سیلآسا رخ میدهد، گره میخورد. Louis Leterrier، کارگردان فیلم، در کنار Wagner Moura و Greta Lee و دیگر اعضای تیم خلاق اثر، درباره جزئیات داستان و چگونگی شکلگیری این پایان مرموز توضیح دادهاند. حتی اصطلاحی عجیب به نام chimney fishing نیز در جریان این توضیحات معنای تازهای پیدا میکند. در ادامه، پاسخ پرسشهایی را بررسی میکنیم که احتمالا پس از تماشای پایان The Last House ذهن مخاطبان را به خود مشغول کرده است؛ از راز موجودات باران گرفته تا هویت کسی که در آخرین لحظات فیلم، آن Hello مرموز را بر زبان میآورد.
خانواده Delgado زنده میمانند؟ چطور دوام میآورند؟
بله؛ راز زنده ماندن خانواده Delgado در نهایت به دودکش خانه برمیگردد. با فرسودهتر شدن ساختار خانه، درپوش دودکش شل شده و از جای خود میافتد و شکافی کوچک در سد نفوذناپذیر اطراف خانه ایجاد میکند. این شکاف آنقدر بزرگ نیست که اعضای خانواده بتوانند از آن فرار کنند، اما به یک نقطه ضعف حیاتی تبدیل میشود که خانواده یاد میگیرد از آن به نفع خود استفاده کند. Jason با بهره گرفتن از این روزنه، تلههایی میسازد و برای شکار حیوانات از آن استفاده میکند؛ روشی که در پشت صحنه تولید فیلم The Last House با عنوان chimney fishing شناخته میشد. آنها همچنین با ساخت سامانههای ابتدایی برای جمعآوری آب، شبکهای از لولهها را تغذیه میکنند تا محصولات کشاورزی داخل خانه آبیاری شود. تقریبا هیچ وسیلهای در خانه بیاستفاده نمیماند و قطعات دوچرخه، جاروبرقی، لباس، مبلمان و حتی ابزارهای آشپزخانه، همگی به وسایلی برای بقا تبدیل میشوند.
Louis Leterrier خانه تغییرشکلیافته خانواده را به یک قایق نجات تشبیه میکند که Jason به مرور آن را میسازد و برای حفظ خانواده آماده میکند، در حالی که Ann وظیفه پرورش مواد غذایی و پیدا کردن کاربردهای تازه برای منابع رو به پایان خانه را بر عهده دارد. Megan Hine، مشاور بقا، نیز تلاش کرده است این جزئیات را تا حد امکان به واقعیت نزدیک کند و نیازهای اساسی خانواده، یعنی سرپناه، آب، غذا، آتش و خواب را در نظر گرفته است. در چنین شرایطی، توانایی پیدا کردن راهحلهای غیرمعمول اهمیت زیادی دارد. دودکش در فیلم The Last House نخستین شکاف واقعی در سد اطراف خانه را در اختیار خانواده قرار میدهد، اما چیزی که آنها را برای پنج سال زنده نگه میدارد، ترکیبی از خلاقیت، همکاری و ایجاد یک روال منظم برای ادامه زندگی است.
این موجودات ناشناخته در نهایت به چه سرنوشتی دچار میشوند؟
ممکن است در نگاه اول تصور کرده باشید نیروهایی که تمام افراد را در خانههایشان محبوس کردهاند، موجوداتی فرازمینی هستند، اما واقعیت بسیار عجیبتر است. طبق توضیحات Louis Leterrier، این موجودات ساکنان باستانی اقیانوسها هستند که مدتها پیش از ظهور انسان روی زمین زندگی میکردهاند. آنها نه از سیارهای دیگر، بلکه از اعماق همین سیاره آمدهاند و در حقیقت، انسانها وارد قلمرو موجوداتی شدهاند که از ابتدا ساکنان زمین بودهاند. پس از آنکه بشر منابع زمین را بیش از اندازه مصرف کرد، محیط زیست را آلوده کرد، دمای جهانی را افزایش داد و در نهایت به مرحلهای رسید که به تعبیر Leterrier در حال به جوش آوردن اقیانوسها بود، این موجودات از اعماق آبها بیرون آمدند. به این ترتیب، اتفاقات فیلم The Last House را میتوان واکنشی از سوی طبیعت و ساکنان اولیه زمین به رفتار مخرب انسان دانست.
Louis Leterrier و Kevin Jenkins، طراح تولید فیلم، تلاش کردند ظاهر این موجودات به هیچ جانور دریایی شناختهشدهای شباهت نداشته باشد و تا حد امکان مرموز و ناشناخته به نظر برسد. Jenkins میگوید ایده نهایی طراحی تقریبا بهسرعت شکل گرفت و تنها دومین طرحی بود که برای Leterrier فرستاد. نتیجه، موجودی سیال و غیرعادی است که حرکاتش حالتی شبیه به رقص دارد و روی شاخکهای خود میایستد؛ شکلی که در نگاه اول میتواند تداعیکننده دو پا و دنبالهای روان و متحرک باشد. همین طراحی نامتعارف باعث شده موجودات فیلم The Last House بیش از آنکه صرفا هیولاهایی دریایی به نظر برسند، حضوری ناشناخته و تهدیدآمیز داشته باشند که ماهیت واقعیشان تا مدت زیادی برای مخاطب مبهم باقی میماند.
این موجودات چگونه طراحی و دیزاین شدند؟
Louis Leterrier و Kevin Jenkins قصد داشتند هالهای از ابهام را پیرامون این موجودات حفظ کنند و همه چیز را به مخاطب نشان ندهند. آنها از فیلمهای هیولایی مانند Jaws، Alien و The Thing الهام گرفتند؛ آثاری که در آنها موجودات تهدیدآمیز تنها برای لحظاتی دیده میشوند و مخاطب باید خودش از میان تصاویر ناقص و کوتاه، ماهیت آنها را حدس بزند. Jenkins معتقد است نمایش بیش از اندازه موجودات میتواند از جذابیت و ترس آنها کم کند. به همین دلیل، فیلم The Last House ترجیح میدهد به جای ارائه تصویری کامل، فقط بخشهایی از موجودات را در قاب نشان دهد و اجازه دهد ذهن مخاطب باقی ماجرا را کامل کند. برای واقعیتر شدن این لحظات نیز تیم تولید سراغ جلوههای عملی رفت و یک موجود سیلیکونی واقعی ساخت که میتوانست در فضای خانه غرقشده حرکت کند. Jenkins توضیح میدهد که از همان ابتدا میدانستند قرار است موجود را در یک مخزن آب قرار دهند و به همین دلیل، استفاده از یک موجود عملی یکی از تصمیمهای اولیه آنها بود.
با این حال، اجرای این ایده ساده نبود. لباس سنگین موجود باید در اتاقهای کوچک و خفهکننده خانه، حرکتی طبیعی و روان داشته باشد و یک عروسکگردان نیز درون آن قرار میگرفت. پس از فیلمبرداری، جلوههای ویژه بصری برای تکمیل و تقویت نتیجه نهایی به کار گرفته شدند تا موجود هم واقعی به نظر برسد و هم ویژگیهای غیرطبیعی خود را حفظ کند. این انتخاب در نهایت با یکی از مهمترین ایدههای داستان فیلم The Last House ارتباط پیدا میکند. چیزی که ابتدا شبیه یک فیلم درباره حمله موجودات ناشناخته به انسانها به نظر میرسد، در ادامه معنای کاملا متفاوتی پیدا میکند. Louis Leterrier توضیح میدهد که مخاطب ابتدا تصور میکند با یک داستان تهاجم روبهرو است، اما به تدریج متوجه میشود این انسانها هستند که نقش بیگانگان را دارند. موجودات برای تصاحب دنیای انسانها نیامدهاند؛ آنها در واقع قصد دارند سرزمین خود را پس بگیرند و انسانها را مجبور کنند یاد بگیرند در آن با دیگر ساکنان زمین سهیم باشند.
خانواده Delgado تا چه مدتی در این خانه گیر افتاده بودند؟
خانواده Delgado بیش از پنج سال در خانه گرفتار میمانند و فیلم برای نشان دادن گذر این زمان، ناگهان مخاطب را از ماههای ابتدایی حبس به پنج سال بعد میبرد. این پرش زمانی برای Louis Leterrier یکی از جذابترین بخشهای فیلمنامه بود و حتی روی شیوه فیلمبرداری تاثیر گذاشت. فیلم The Last House در ابتدا با نگاتیو ۳۵ میلیمتری و ظاهری سینمایی و چشمنواز فیلمبرداری شد، اما با رسیدن به این نقطه، Leterrier به سراغ فرمت دیجیتال رفت تا تغییر ناگهانی زمان و شرایط زندگی خانواده را برجستهتر کند. طراحی صحنه نیز باید این گذر چندساله را به شکلی ملموس نشان میداد. Kevin Jenkins و تیمش ابتدا وضعیت نهایی خانه در پنج سال بعد را طراحی کردند و سپس از آن نقطه به عقب برگشتند تا مشخص شود محیط زندگی خانواده چطور باید بهتدریج فرسوده، تغییرکرده و در نهایت با آب پر شود. در بخشهای ابتدایی، این تغییرات بسیار ظریف هستند؛ گیاهان بیشتری در خانه رشد میکنند، سطوح مختلف فرسوده میشوند و Jason برای پیدا کردن وسایل مورد نیاز خانواده، سوراخها و آسیبهای کوچکی در بخشهای مختلف ایجاد میکند.
اما با رسیدن به سال پنجم، تقریبا تمام بخشهای قابل استفاده خانه بهتدریج برداشت و برای بقا دوباره مورد استفاده قرار گرفتهاند. هدف تیم تولید این نبود که خانه شبیه ساختمانی تخریبشده به نظر برسد؛ خانواده همچنان در آن زندگی میکنند و هر تغییر باید نتیجه تصمیمهایی باشد که آنها طی سالها برای زنده ماندن گرفتهاند. به همین دلیل، دیوارها، کف، مبلمان و دیگر وسایل خانه به نوعی سند هزاران انتخاب ناگزیر خانواده تبدیل میشوند. با وجود آنکه طراحی صحنه از پایان به ابتدا انجام شد، فیلمبرداری بیشتر به ترتیب زمانی صورت گرفت تا بازیگران نیز فرسوده شدن خانه و تغییر شرایط را همزمان با شخصیتهای خود تجربه کنند. Greta Lee میگوید دیدن نسخه پنج سال بعد خانه برای نخستین بار، اهمیت زیادی برای بازیگران داشت، زیرا احساس میکردند خود خانه نیز همراه آنها پیر شده است. در بخش ابتدایی داستان، Noah Alexander Sosnowski و Riley Chung نقش Graham و Ruth را بازی میکنند و پس از پرش زمانی، Gabriel Barbosa و Emma Ho این نقشها را بر عهده میگیرند. Wagner Moura نیز به یاد میآورد که در این مرحله، گروه مجبور شد با Noah و Riley خداحافظی و از Gabriel و Emma استقبال کند. در همین حال، بازیگران بزرگسال باید اجرای خود را نیز تغییر میدادند تا تاثیر سالها گرسنگی، خستگی و فشار روانی ناشی از بزرگ کردن فرزندان در جهانی که هر روز بیشتر از منابعش تهی میشد، در رفتار شخصیتها دیده شود.
موجودات ناشناخته چطور در نهایت در هارا باز میکنند؟
موجودات زمانی از کشتن خانواده Delgado صرفنظر میکنند که Jason در نهایت دست از مبارزه با آنها میکشد. او در طول فیلم با هر خطری به شیوهای مشابه روبهرو میشود و تلاش میکند آن را کنترل، برطرف یا نابود کند. با این حال، زمانی که Ruth متوجه میشود این موجود قصد برقراری ارتباط دارد و صرفا به آنها حمله نمیکند، Jason به دخترش اعتماد میکند و سلاحهایش را کنار میگذارد. این تصمیم نقطه عطف مهمی در مسیر شخصیتی Jason محسوب میشود، زیرا او برای مدت زیادی تصور میکرد تنها راه محافظت از خانواده، مقابله مستقیم با هر تهدیدی است. اما Ruth چیزی را میبیند که پدرش از درک آن عاجز بوده است.
از نگاه Wagner Moura، همین انتخاب مسیر تحول Jason را کامل میکند. او چیزی را میخواست که در واقع به آن نیاز نداشت و وسواسش برای محافظت از خانواده باعث شده بود بخش مهمتری از ماجرا را نبیند؛ چیزی که Ruth از همان ابتدا توانایی درک آن را داشت. این تصمیم همچنین نشان میدهد خانواده Delgado سرانجام پیام موجودات را فهمیدهاند. طبق توضیحات Louis Leterrier، این موجودات از انسانها میخواهند یاد بگیرند چگونه در کنار یکدیگر و در هماهنگی با طبیعت زندگی کنند، نه اینکه همچنان تلاش کنند همه چیز را تحت سلطه خود درآورند. خانواده Delgado با انتخاب اعتماد و همزیستی به جای خشونت، ثابت میکند که انسانها توانایی تغییر دارند و به همین دلیل، موجودات تصمیم میگیرند به آنها اجازه زندگی بدهند.
صحنههای زیر آب The Last House چگونه فیلمبرداری شدند؟
پایانبندی فیلم The Last House از Ann میخواهد پیش از آنکه کل خانه به زیر آب برود، وارد سیستم فاضلاب زیر ساختمان شود. برای فیلمبرداری این بخش، تیم تولید تا حد امکان از شرایط واقعی زیر آب استفاده کرد و مخازن ویژهای ساخت که امکان غرق شدن تدریجی فضای داخلی خانه را فراهم میکرد. Louis Leterrier میخواست این بخش از داستان تا حد ممکن واقعی به نظر برسد؛ به همین دلیل، بازیگران به جای قرار گرفتن مقابل پرده سبز، در اتاقهایی که واقعا زیر آب قرار گرفته بودند بازی کردند. در نتیجه، آب، گیاهان و خود فضای خانه همگی در صحنه حضور واقعی داشتند و جلوههای بصری تنها برای تکمیل نتیجه نهایی به کار گرفته شدند. این تصمیم باعث شد صحنههای زیر آب در فیلم The Last House حس فیزیکی و ملموستری داشته باشند و مخاطب بیشتر در فضای خفهکننده و خطرناک آن غرق شود.
Ian Creed، هماهنگکننده بخشهای دریایی و غواصی، بازیگران را طی پنج جلسه برای این صحنهها آماده کرد. آموزشها ابتدا با اصول اولیه غواصی آغاز شد و سپس به تمرینهایی مانند خارج کردن ماسک و رگولاتور، حبس کردن نفس و اجرای حرکات بدون تجهیزات قابل مشاهده رسید. بازیگران باید یاد میگرفتند ساعتهای طولانی در محیط زیر آب حضور داشته باشند و حرکاتشان را با دقت بسیار بالا انجام دهند. هر بخش نیز بر اساس شمارش دقیق طراحی شده بود تا زمان شیرجه زدن، چرخیدن، برداشتن وسایل و برگشتن به سطح آب کاملا هماهنگ باشد. برای ایجاد ظاهر کدر و سبز آب در تصاویر نیز تیم تولید روشهای مختلفی را امتحان کرد، اما در نهایت استفاده از بروکلی نتیجه بهتری داشت. البته این انتخاب یک پیامد بامزه هم داشت و بازیگران ترکیب آب و بروکلی را به شوخی broccoli water یا آب بروکلی مینامیدند؛ مادهای عجیب که همان رنگ سبز و مرموز مورد نظر فیلمسازان را به آب صحنههای غرقشده میداد.
Ruth چگونه راز موجودات را میفهمد؟
در بخشهایی از فیلم، Ruth چنان درک دقیقی از اتفاقات اطراف خود دارد که به نظر میرسد نوعی توانایی فراطبیعی دارد. او از طریق نقاشیها و مشاهده دقیق رفتار موجودات، پیشبینیهایی انجام میدهد که دیگر اعضای خانواده قادر به درک آنها نیستند. با این حال، از نگاه Louis Leterrier، این توانایی جنبه فراطبیعی ندارد و بیشتر از شهود قوی و ذهن باز یک کودک سرچشمه میگیرد. Ruth برخلاف والدینش که تمام تمرکزشان را روی محافظت از خانواده و پیدا کردن راهی برای زنده ماندن گذاشتهاند، با ذهنی آزادتر به اتفاقات نگاه میکند و احتمالهایی را میبیند که بزرگترها به دلیل ترس و فشار شرایط از آنها غافل میشوند.
Wagner Moura معتقد است Ruth در فرکانسی متفاوت فکر میکند و همین ویژگی به او اجازه میدهد چیزهایی را تشخیص دهد که Ann و Jason نمیتوانند ببینند. او اطلاعات محرمانه یا قدرتی ویژه در اختیار ندارد، بلکه به شکلی غریزی متوجه میشود موجودات لزوما قصد حمله ندارند و شاید در تلاش هستند با انسانها ارتباط برقرار کنند. همین برداشت متفاوت، نقش مهمی در نجات خانواده Delgado دارد و در نهایت به Jason کمک میکند بفهمد مقابله و خشونت تنها راه مواجهه با این موجودات نیست.
آیا بازماندگان دیگری هم در دنیا وجود دارند؟
بله. از نگاه Louis Leterrier، احتمالا افراد دیگری نیز در نقاط مختلف جهان توانستهاند از این فاجعه جان سالم به در ببرند. کسانی که در مناطق مرتفع، ساختمانهای بلند یا مکانهایی زندگی میکردند که گروهی از افراد میتوانستند برای بقا با یکدیگر همکاری کنند، شانس بیشتری برای زنده ماندن داشتهاند. فیلم The Last House عمدا مشخص نمیکند چه تعداد از انسانها همچنان زنده هستند و سرنوشت دیگر نقاط جهان چه شده است، اما آنچه روشن به نظر میرسد این است که خانواده Delgado لزوما آخرین انسانهای باقیمانده روی زمین نیستند.
این ابهام بخشی از جهانسازی فیلم است و به مخاطب اجازه میدهد درباره وضعیت دیگر بازماندگان حدس بزند. شاید در نقاط دیگری از جهان نیز گروههایی در شرایط مشابه برای زنده ماندن تلاش میکنند یا حتی راههایی متفاوت برای سازگاری با شرایط جدید پیدا کردهاند. بنابراین، پایان فیلم The Last House بیش از آنکه مهر پایانی بر داستان بشریت باشد، پنجرهای به جهانی باز میکند که سرنوشت آن همچنان نامعلوم باقی مانده است.
چه کسی در پایان The Last House میگوید Hello؟
درست پیش از نمایش تیتراژ پایانی، Ruth از طریق یک رادیو میپرسد آیا بازمانده دیگری در آن سوی امواج وجود دارد یا نه. پس از لحظاتی سکوت و صدای خشدار رادیو، صدایی ناشناس در پاسخ تنها یک کلمه میگوید: Hello؟ اما این صدا متعلق به یک فرد معمولی نیست. Louis Leterrier حاضر نشده هویت صاحب صدا را فاش کند و ترجیح داده این راز را برای مخاطبان باقی بگذارد. با این حال، او اشاره کرده که این صدا متعلق به شخصیتی بسیار، بسیار، بسیار نمادین است؛ جزئیاتی که بهتنهایی میتواند حدس و گمانهای زیادی درباره هویت او ایجاد کند.
با وجود این اشاره، Leterrier تاکید کرده که مخاطبان هیچوقت نمیتوانند با اطمینان کامل مشخص کنند چه کسی آن Hello مرموز را گفته است. همین ابهام باعث میشود آخرین لحظات فیلم The Last House بیش از یک پایان ساده باشند و راه را برای برداشتهای مختلف باز بگذارند. آیا این صدا متعلق به یکی از بازماندگان شناختهشده است یا شخصیتی که ارتباطی عمیقتر با جهان فیلم دارد؟ فیلم پاسخ قطعی ارائه نمیدهد و هویت این صدای مرموز را همچنان پشت پرده نگه میدارد.
نظرات
دیدگاه خود را اشتراک گذارید