#مهسا_امینی
نقد فیلم Harry Potter 20th Anniversary: Return to Hogwarts

نقد فیلم Harry Potter 20th Anniversary: Return to Hogwarts

بهانه‌ای برای سفر به هاگوارتز

فیلم Harry Potter 20th Anniversary: Return to Hogwarts متعلق به عوام نیست. اگر کتاب‌های هری پاتر را چندین و چند مرتبه مطالعه نکرده‌اید،‌ اگر سری فیلم‌های هری پاتر را هر از گاهی از اول تا آخر تماشا نکرده‌اید، اگر آرزویِ سفر به هاگوارتز را در ذهن‌تان تا به امروز حداقل یک مرتبه نشخوار نکرده‌اید، دور این یک قلم جنس را خط بکشید. مستند هری پاتر: بازگشت به هاگوارتز اصلا و ابدا متعلق به شما نیست.

مستند Harry Potter 20th Anniversary: Return to Hogwarts که از سرویس HBO Max منتشر شده، فرم داستانی دارد. ما به همراه دنیل ردکلیف و دو دوستِ دیگرش یعنی اما واتسون و روپرت گرینت به هاگوارتز سفر می‌کنیم. به همان ترتیبی که رولینگ در دنیای جادویی‌اش این سفر را مطرح کرده بود. مجدد روی سکوی ۹ و سه چهارم قرار می‌گیریم و مجدد سوار همان قطاری می‌شویم که هری پاتر، ران ویزلی و هرمایونی گرنجر شده بودند. این سفر که نزدیک به ۹۰ دقیقه طول می‌کشد، یک سفر دل‌انگیز نه صرفا برای بازیگرها و دیگر هنرمندان، بلکه سفری دل‌چسب برای هواداران دو آتشه‌ی هری پاتر نیز به حساب می‌آید.

افرادی که این مستند را ترتیب داده‌اند، تمامی تلاش‌های خود را به کار گرفتند تا به صورت کلاسه شده حرف‌هایشان را در قالب چند فصل بزنند. به هر حال یکی دو تا فیلم نیست؛ بحث سر هشت فقره فیلم سینمایی بلند است. دنیایی از خاطرات، تجارب و عواطف در این هشت پروژه نهفته که ما مخاطبین این برنامه بدمان نمی‌آمد کسی برای‌مان آنها را تعریف کند. چه چیزی بهتر از یک دورهمیِ دوستانه‌ی عوامل بعد از این همه سال؟ اصلا چه کسی فکرش را می‌کرد که ۲۰ سال از اکران اولین فیلم گذشته؟‌ انگار همین دیروز بود که جلد اول کتاب هری پاتر و سنگ جادو را در دست گرفته بودیم و با ذوق و شوق می‌خواندیم. با این حال، کارگردان‌های مستند هری پاتر: بازگشت به هاگوارتز یکی دو جا پای‌شان را کج می‌گذارند که به مذاق احتمالا خیلی از مخاطبین و بیننده‌های این برنامه خوش نخواهد آمد.

مستند هری پاتر: بازگشت به هاگوارتز در قالب چند فصل بیننده را با خود همراه می‌کند

اول از همه این‌که خبری به آن صورت از جی.کی رولینگ نیست. چطور می‌شود که برای مالفوی‌ها یک فصل را طراحی می‌کنند، اما برای جی.کی رولینگ در حد چند صحنه در این مستند تدارک دیده شده؟ کسی که خالقِ این دنیای جادویی عظیم است لیاقت یک فصل را داشت. شاید خیلی از ما دلمان می‌خواسته تا نظر رولینگ را درباره تک تک فیلم‌ها بدانیم و از طرفی دیگر از سلایق و علایقش نسبت به صحنه‌ها، سکانس‌ها، بازیِ هنرمندان و خیلی از موارد دیگر باخبر شویم. عجیب است که در صحبت کارگردان‌ها، آنها در توضیح برخی مسائل و چالش‌های پیشِ روی‌شان مثل تصویرسازی مسابقه کوییدیچ به رولینگ استناد می‌کنند اما سوال پیش می‌آید که چرا نظر خودِ رولینگ را تمام و کمال از زبان خودش نشنیدیم؟ آیا از روی غرض‌ورزی و مشاجره‌های پشت پرده رولینگ را کنار گذاشتند یا از آن سو، رولینگ دلش نمی‌خواسته چنین ضیافتی برپا شود؟‌

خبری به آن صورت از جی.کی رولینگ نیست

مسئله‌ی دومی که آزارمان می‌دهد، در مدت زمانِ کمی بود که به هنرمندانِ متوفی اختصاص داده شده بود. برای مثال دلمان می‌خواست تا از اولین بازیگر دامبلدور یعنی ریچارد هریس اطلاعات بیشتری کسب کنیم. به هر حال او کم آدمی نبود. برای نویسنده‌ی این نقد واقعا سوال بود که یکی مثل ریچارد هریس که با فیلم‌های گلادیتورِ ریدلی اسکات و کمِلوتِ جاشوا لوگان اوج گرفت، چطور سر از نقشِ دامبلدورِ هری پاتر در آورد. از این نقش مهمتر، آلن ریکمن بود که در نقش سوروس اسنیپ خوش درخشید و چه سکانس‌های زیبایی را می‌توانیم در همین الان در ذهن‌مان مرور کنیم. مگر می‌شود صحنه‌های احساسی مربوط به اسنیپ از یادمان برود؟ به جایِ صحنه‌‌های مربوط به بلاتریکس – که کم هم نیست! – ای کاش درباره‌ی سکانس‌های اسنیپ صحبت می‌شد. با این اوصاف تدوینِ کار را به گونه‌ای در آوردند که این مستند با جمله‌ی عاشقانه‌ی ماندگار اسنیپ به پایان برسد. حداقل به این شکل تلاش کردند تا ادای دینی کنند به هنرمندِ دوست‌داشتنی‌ای که نقش بسیار سختی در طول این همه سال برعهده داشت.

اگر این دو نقطه ضعف را کنار بگذاریم، مستند هری پاتر: بازگشت به هاگوارتز حس و حال خوبی به ما می‌دهد. در نهایتِ امر، عوامل دست‌اندرکارِ این پروژه موفق شده‌اند که اشکِ دنیل ردکلیف و دوستانش را در پایان مستند در بیاورند که ما هم کمی بغض کنیم اما این دورهمیِ دوستانه باعث شد تا از تماشای سن و سالِ کنونی بازیگرهای مورد علاقه‌مان در نقش شخصیت‌هایی که با گوشت و پوست خود دوستشان داشتیم کمی به فکر فرو برویم. از این‌که چطور ۲۰ سال عین برق و باد گذشت؟ این مستند حس و حال خوب به ما می‌دهد، ولی در کل محوریتش بر این قضیه استوار شده تا کارگردان‌های پروژه را بیشتر شناخته و با روحیاتشان آشنا شویم. این مستند را می‌توان جدا از اهداف ریز و درشتی که داشته، علنا یک مدل تیزرِ تبلیغاتی برای فیلم‌سازهای سری هری پاتر نیز دانست.

ملاقات فرزند و پدرخوانده، یکی از لذت‌بخش‌ترین ملاقات‌های این مستند!

با تمام این تفاسیر از ذوق و شوقِ هنری مستند نمی‌توان عیب و ایرادی گرفت. این‌که دکور صحنه دقیقا مطابق به همان چیزی است که در ذهن داشتیم، ذوقِ هنریِ کار را می‌رساند. البته اینجا و در این مستند خبری از تنظیم و اصلاح رنگ در کار نیست و لوکیشن‌های هاگوارتز و همچنین بانک گرینگوتز خوش‌رنگ‌تر و زنده‌تر به چشم‌مان می‌آید. یک نکته‌ی جالب دیگر در این مستند اینجاست که دیوید هیمن (David Heyman)، تهیه‌کننده‌ی سری فیلم‌های هری پاتر، جلوی دوربین حرف‌های زیادی با بیننده می‌زند اما درباره‌ی پروژه‌ی احتمالی فیلم سینمایی Harry Potter: The Cursed Child حرفی وسط نمی‌کشد. البته فعلا در زمانی‌که این بررسی نوشته می‌شود خبری به صورت رسمی در کار نیست اما کلمبوس، فردی که فیلم هری پاتر ۱ را کارگردانی کرده بود، نسبت به کارگردانی فیلم احتمالی آینده‌ی هری پاتر روی خوش نشان داد. از آنجایی‌که نمایش‌نامه‌ی بچه‌ی نفرین شده را جک تورن نوشته، باید دید آیا رولینگ و کمپانی برادران وارنر می‌توانند به یک نتیجه‌ی واحد برسند یا خیر. در هر صورت از آنجایی که بعد از ۲۰ سال یک‌مرتبه سر و کله‌ی هری پاتر با یک مستند پیدا می‌شود، همه انتظار شنیدن یک سورپرایز را داشتیم. حقِ طرفداران هری پاتر قطعا بیشتر از اسپین-آف‌هایی مثل Fantastic Beasts است!

مستند Harry Potter 20th Anniversary: Return to Hogwarts دوست‌داران و عاشقان هری پاتر را سر حال می‌آورد، اما ای کاش اجازه می‌دادند تا جی.کی رولینگ بیشتر با بیننده‌ها اختلاط می‌کرد و ای کاش، بیشتر با صحنه‌های دوست‌داشتنی‌مان روبه‌رو می‌شدیم. در هر صورت نمی‌توان خرده‌ای گرفت؛‌ چراکه رولینگ به ما یاد داده که مثل اسنیپ، بعد از این همه سال همچنان عاشقانه‌ دنیای زیبایش را مثل روز اول دوست داشته باشیم.


8.5 عالی
مستند Harry Potter 20th Anniversary: Return to Hogwarts دوست‌داران و عاشقان هری پاتر را سر حال می‌آورد، اما ای کاش اجازه می‌دادند تا جی.کی رولینگ بیشتر با بیننده‌ها اختلاط می‌کرد و ای کاش، بیشتر با صحنه‌های دوست‌داشتنی‌مان روبه‌رو می‌شدیم. در هر صورت نمی‌توان خرده‌ای گرفت؛‌ چراکه رولینگ به ما یاد داده که مثل اسنیپ، بعد از این همه سال همچنان عاشقانه‌ دنیای زیبایش را مثل روز اول دوست داشته باشیم.
  • فرم داستانی و کلاسه شده
  • دکور و لوکیشن‌های دوست‌داشتنی، درست مثل روز اول!
  • حرف و صحبت‌های هنرمندان
  • توضیحاتِ نانوشته‌ و ناگفته‌ی متعدد درباره پروسه تولید فیلم‌های هری پاتر
  • اختصاص بسیار کمی از صحنه‌ها به جی.کی رولینگ
  • نپرداختن مفصل پیرامون هنرمندان متوفی مثل آلن ریکمن، ریچارد هریس
راهنمای امتیازات

نظرات

guest

1 دیدگاه
جدیدترین
قدیمی‌ترین بیشترین رای
Inline Feedbacks
View all comments
بالا