-
0/10
استودیو فاکس در طول نزدیک به دو دهه ساخت فیلمهای مردان ایکس، پتانسیل برخی از بهترین شرورهای تاریخ کمیک را سوزاند و حالا تنها ساخت فیلمهای مستقل در مارول میتواند این کملطفی را جبران کند. در این مقاله، به معرفی ۳ شرور برجسته دنیای X-Men میپردازیم که نیازمند فیلم مستقل در MCU هستند.
در آستانه ورود مردان ایکس (X-Men) به دنیای سینمایی مارول (MCU)، فضای هیجانانگیزی شکل گرفته که حتی طرفداران سختگیر و منتقد مارول را هم با خود همراه کرده است. اگر منصفانه نگاه کنیم، کارنامه استودیوی مارول بینقص نیست و آنطور که هواداران دوآتشهاش میگویند، همیشه در اوج نبوده است. با این حال، در مقایسه با استودیو فاکس قرن بیستم (20th Century Fox)، مارول عملکرد بسیار قابلقبولتر و منسجمتری از خود به جا گذاشته است. فاکس طی ۱۹ سال مالکیت بر این مجموعه، هم آثار ماندگار و خوبی ساخت و هم اشتباهات بزرگی مرتکب شد که هنوز در یادها مانده است. شاید تلخترین بخش این کارنامه، هدر دادن پتانسیل شخصیتهای منفی باشد که میتوانستند جذابیت فیلمها را دوچندان کنند. با توجه به اینکه مردان ایکس برخی از بهترین شرورهای تاریخ کمیک را دارند، این کملطفی فاکس قابل توجیه نیست.
البته، دنیای سینمایی مارول هم در شخصیتپردازی آنتاگونیستها کارنامهای کاملا درخشان ندارد و گاهی در این بخش لنگ زده است. اما با تمام این انتقادها، بعید است که مارول بتواند در این زمینه عملکردی ضعیفتر از فاکس داشته باشد. با این وجود، برای جبران اشتباهاتی که فاکس در حق برخی از این شرورها مرتکب شد، یک حضور کوتاه یا نقش فرعی بههیچوجه کافی نخواهد بود. این شخصیتها برای اعاده حیثیت و نمایش تمام ظرفیتهای خود، به یک فیلم مستقل و فرصت کافی برای روایت داستانشان نیاز دارند. چنین رویکردی هم رضایت طرفداران قدیمی را جلب میکند و هم زمینهساز نبردهای جذابتر در آینده دنیای سینمایی مارول خواهد بود. در میان تمام دشمنان مردان ایکس، سه شرور زیر بیش از دیگران شایسته دریافت چنین فرصتی هستند که در ادامه این مقاله، به معرفی آنها میپردازیم.
۳. اما فراست (Emma Frost)
اما فراست امروزه به یکی از ستونهای اصلی مردان ایکس تبدیل شده است. با این حال، اگر دنیای سینمایی مارول قصد دارد ملکه سفید (White Queen) را به پرده نقرهای بیاورد، بهتر است به ریشههای کمیک وفادار بماند، او را ابتدا بهعنوان یک شرور معرفی کند و البته یک فیلم مستقل هم در اختیارش بگذارد. فاکس این شخصیت را در فیلم مردان ایکس: کلاس اول (X-Men: First Class) با بازی جنیوری جونز (January Jones)، ستاره سریال مد من (Mad Men)، به مخاطبان معرفی کرد.
طرفداران در ابتدا برای دیدن او در نقش این تلهپات بلوند سر از پا نمیشناختند، اما خیلی زود مشخص شد که این هیجان بیمورد بوده است. جونز بههیچوجه بازیگر ضعیفی نیست، اما نقش او در این فیلم عملا به اندازه یک سیاهیلشکر هم عمق نداشت. مشخص نیست مقصر اصلی متیو وان (Matthew Vaughn)، کارگردان اثر، بود که هدایت درستی از او نگرفت، یا فیلمنامهای که او را در قالب شخصیتی تکبعدی و بیاحساس حبس کرده بود! هرچه بود، حاصل کار نقطه مقابل یک اجرای خوب از آب درآمد.
اما فراست شخصیت افسانهای است، اما فاکس کاری کرد که تماشایش کسلکننده شود. در حالی که هر طرفداری میداند اگر یک چیز در دنیا باشد که اما تاب تحملش را ندارد، همین کسالت و ملال است. پیشینه داستانی او پتانسیل سینمایی فوقالعادهای دارد؛ دختری که در خانوادهای ثروتمند، بیرحم و خنجر از پشتزن با اختلالات روانی و قدرتهای جهشیافته چشم به جهان میگشاید، از خانه فرار میکند و با پیوستن به کلاب هلفایر (Hellfire Club)، پلههای قدرت را یکییکی بالا میرود تا بر تخت ملکه سفید تکیه بزند. این همان فیلمی است که هر طرفداری برای تماشایش لحظهشماری میکند؛ اثری که میتواند زمینهساز بینقصی برای نبردهای آینده او با مردان ایکس و در نهایت، پیوستنش به این تیم باشد.
۲. جاگرنات (Juggernaut)
جاگرنات از قدیمیترین دشمنان مردان ایکس به شمار میرود که امروزه در صف اعضای همین تیم قرار گرفته است. کین مارکو (Cain Marko) برادر ناتنی چارلز خاویر (Charles Xavier) بود. او از این پسر مرفه و ثروتمند کینه عمیقی به دل داشت و مدام آزارش میداد تا اینکه سرانجام به گوهر سرخ سیتوراک (Crimson Gem of Cyttorak) دست یافت و به جاگرنات توقفناپذیر تبدیل شد. با این حال، در دنیای سینمایی مارول، این شخصیت ناگهان و بیمقدمه در فیلم مردان ایکس: آخرین ایستادگی (X3: The Last Stand) سروکلهاش پیدا شد. در همین فیلم بود که یکی از مشهورترین دیالوگهای میمشده تاریخ سینما را بر زبان آورد و دیگر هیچ کار بهدردبخوری انجام نداد. در آن فیلم نه اشارهای به نسبت خانوادگی او با خاویر شد و نه حتی زحمت توضیح منشا قدرتهایش را به خود دادند. سازندگان صرفا به این امید تکیه کرده بودند که تماشاگران خودشان با این شخصیت و ماجرایش آشنا هستند.
فاکس پتانسیل جاگرنات را بهمعنای واقعی کلمه هدر داد و حالا نوبت دنیای سینمایی مارول است که این کمکاری را جبران کند. در کمیکها، کین زمانی که گوهر سرخ را پیدا میکند، یک سرباز است. بنابراین، میتوان داستان را از همین نقطه آغاز کرد. کین در جریان یک ماموریت نظامی، برای مثال در خاورمیانه، این گوهر را مییابد و به جاگرنات تبدیل میشود. شاید برای تصاحب آن مجبور شود همرزمانش را از سر راه بردارد یا شاید کل فیلم حول محور کنار آمدن او با این قدرتهای تازه و ارباب تاریک آنها بچرخد. حتی اگر مارول فیلمی بسازد که در آن جاگرنات روبهروی هالک (Hulk) قرار بگیرد، باز هم نتیجهای فوقالعاده جذاب خواهد داشت. هرچه باشد، جاگرنات شایسته اثری است که خاطره تلخ عملکرد فاکس را از ذهنها پاک کند.
۱. سیبرتوث (Sabretooth)
ولورین (Wolverine) و سیبرتوث خشنترین و خونینترین رقابت را در دنیای مردان ایکس دارند. به همین دلیل وقتی خبر حضور او در فیلم مردان ایکس (X-Men) محصول سال ۲۰۰۰ منتشر شد، طرفداران حسابی به وجد آمدند. این شرور با بازی تایلر مین (Tyler Mane)، کشتیگیر پیشین، صرفا یکی از آن شخصیتهای منفی معمولی فیلمهای ابرقهرمانی بود.
از نظر ظاهری کاملا با نقش خود هماهنگ بود، اما بازیاش آنقدر توخالی و بیخاصیت بود که هیچ اثری از خود به جا نگذاشت. سیبرتوث در اصل شروری دوستداشتنی و هیولایی سرگرمکننده است که زبان تند و گزنده او دستکمی از پنجههای تیزش ندارد. او همزمان که با دستان خالی حریفش را تکهپاره میکند، با کلماتش نیز روح و روان او را به بازی میگیرد. اما نسخه سینمایی او بیروحترین و کمرنگترین برداشتی بود که میشد تصور کرد.
این شخصیت بار دیگر در خاستگاه مردان ایکس: ولورین (X-Men Origins: Wolverine) به سینما بازگشت؛ فیلمی که گرچه ضعیفترین اثر مجموعه ولورین محسوب میشود، اما بهطرز عجیبی بهترین نسخه سیبرتوث را در خود جای داده است. لیو شرایبر (Liev Schreiber) در این نقش معرکه بود و آن لذت و سرمستی هیولاوار ویکتور کرید (Victor Creed) را با مهارتی تمام به تصویر کشید.
فاکس در پرونده سیبرتوث یک شکست و یک پیروزی ثبت کرد، اما با وجود یافتن بازیگر ایدهآل برای این نقش، دیگر هرگز او را به پرده نقرهای برنگرداند. صادقانه بگوییم، محروم ماندن ما از تماشای حضور بیشتر سیبرتوث شرایبر، حتی از نسخه ضعیف تایلر مین هم دردناکتر است. برای جبران این حسرت، ما سزاوار یک فیلم مستقل از سیبرتوث با هنرنمایی لیو شرایبر هستیم؛ بازیگری که هنوز هم میتواند ویکتور کرید شگفتانگیزی باشد.
در نهایت، شکی نیست که اما فراست، جاگرنات و سیبرتوث قربانی اشتباهات استودیو فاکس قرن بیستم شدند و حالا نوبت به دنیای سینمایی مارول رسیده که با ساخت فیلمهای مستقل، انتقام سینمایی آنها را بگیرد. ناگفته نماند فصل حساس این تغییر با اکران انتقام جویان: روز نابودی (Avengers: Doomsday) در ۱۸ دسامبر ۲۰۲۶ (۲۷ آذر ماه پیشرو) ورق میخورد؛ جایی که برخورد دنیاهای موازی، مسیر را برای خداحافظی با نسخه قدیمی مردان ایکس هموار میکند. پس از آن، نوبت به ریبوت فیلم مردان ایکس در اواسط سال ۲۰۲۸ (اردیبهشت ۱۴۰۷) میرسد که قرار است نخستین برگ از فاز هفتم مارول و حماسه جهشیافتهها (Mutant Saga) را بنویسد.
در این خط داستانی جدید، معرفی پیشینه پرماجرای شرورها در قالب فیلمهای مستقل و جداگانه میتواند نبردهای آینده آنها با مردان ایکس را بهمراتب شخصیتر، باورپذیرتر و نفسگیرتر کند. به نظر میرسد در سالهای پیش رو، داستان جهشیافتهها به روایت اصلی دنیای سینمایی مارول تبدیل شده و تمام خطوط داستانی بزرگ حول محور آنها شکل خواهد گرفت. بر این اساس، اگر مارول برگهای برنده خود را درست بازی کند، باشکوهترین و نفسگیرترین دوران سینمای ابرقهرمانی پیش روی ما خواهد بود.
در پایان این مقاله، دیدگاه شما درباره ساخت فیلمهای مستقل برای شرورهای مردان ایکس در دنیای سینمایی مارول چیست؟ به نظر شما، کدامیک از شخصیتهای اما فراست، جاگرنات یا سیبرتوث بیش از بقیه شایسته چنین فرصتی است و چه شرور دیگری را به این فهرست اضافه میکنید؟ از طرفی، آیا ساخت فیلم مستقل برای شرورهای مردان ایکس، دقیقا همان تلهای نیست که استودیو سونی بارها در آن افتاد و شکست خورد؟ آیا شما هم موافق هستید دارید که بازی ضعیف جنیوری جونز در نقش اما فراست و میم جاگرنات دو لکه ننگ بزرگ در کارنامه ۱۹ ساله فاکس بودند؟ فراموش نکنید که نظرات شخصی خود را با ما و دیگر کاربران رسانه سرگرمی به اشتراک بگذارید.

نظرات
دیدگاه خود را اشتراک گذارید