نقد فیلم Supergirl – سوپرگرل

شرایط درباره فیلم سوپرگرل به مراتب پیچیده‌تر است. در واقع، به خاطر وجود یک متر و معیار یعنی فیلم سوپرمن، قیاس سوپرگرل با دیگر آثار ابرقهرمانی را بی‌رحمانه‌تر کرده است. اگرچه قرار نبود و نباید این اثر کپی و برابر سوپرمن باشد، اما چنین احساسی داریم که هالیوود درگیر نوعی پیش‌گویی آرزوبخش یا چرخه‌ باطل شده است. به دلیل سابقه ناموفق یا ضعیف فیلم‌های ابرقهرمانی زن محور در گذشته، به نظر می‌رسد که استودیوهای فیلم‌سازی هنوز هم فرمول درست پرداخت این داستان‌ها را پیدا نکرده‌اند و متاسفانه، فیلم جدید سوپرگرل نیز از این قاعده مستثنی نیست.

راستش را بخواهید، قبل از شروع فیلم، با همان ذهنیت فیلم سینمایی سوپرمن، آماده بودم تا غرق در ماجراجویی کارا و قصه‌اش شوم. خوشبختانه، سکانس افتتاحیه مهیج و شلوغ که حس و حال یک دختر پرانرژی و بی‌خیال را به بهترین شکل ممکن ساخته بود، عالی بود، اما هرچقدر جلوتر که رفتیم، کارا در فضای بی‌روح فیلم کم‌رنگ و کم‌رنگ‌تر شد و حتی آن صحنه بزرگ آخر فیلم هم اصلا به دل ننشست و چندان باورکردنی نبود. زمانی که تیتراژ فیلم به نمایش گذاشته شد، دیگر خبری از آن انرژی فوق‌العاده و حال خوب بعد از فیلم سوپرمن نبود و گویا بعد از تماشای فیلم، هنوز هم شناختی نسبت به قهرمان داستان یعنی کارا نداریم؛ چه بسا که شاید خود کارا نیز بعد از پایان فیلم درک درستی از هویت واقعی‌اش نداشته باشد!

در یک نگاه کلی، فیلم سوپرگرل (Supergirl) به کارگردانی کریگ گیلسپی و قلم آنا نوگیرا (Ana Nogueira)، اثری قابل‌قبول در ژانر ابرقهرمانی و جهان سینمایی دی سی به شمار می‌رود. با این حال، این اثر نمی‌تواند به استانداردهای درخشانی که تابستان گذشته توسط سوپرمن پایه‌گذاری شد، دست پیدا کند. اگرچه فیلم با روایتی احساسی از مواجهه با سوگ، اکشن‌های مهیج و حضور جذاب جیسون موموآ بیننده را با خود همراه می‌کند، اما انگار یک جای کار می‌لنگد! مشکل اینجا است که سناریو هرگز به درک عمیق و منسجمی از چیستی و جهان‌بینی واقعی شخصیت کارا دست نمی‌یابد.