بازی Marvel's Spider-Man: Miles Morales

نقد و بررسی بازی Marvel’s Spider-Man: Miles Morales

دوست‌داشتنی‌ترین عنکبوت دنیا

بازی Marvel’s Spider-Man: Miles Morales بسیار فراتر از یک دموی کوتاه برای نمایش قدرت کنسول جدید سونی است. اینسامنیاک به شکل هنرمندانه‌ای ایده‌های بازی قبلی را بهبودهای ملموس در این بازی به کار گرفته، بدون آن که بازیکن احساسِ تجربه‌ای تکراری داشته باشد. با بررسی بازی مایلز مورالز در سرگرمی همراه باشید.

اگر از افراد خوش‌شانسی هستید که طی یک هفته‌ی اخیر کنسول پلی‌استیشن 5 به دستتان رسیده، تجربه‌ی Miles Morales بر شما واجب است. استودیوی اینسامنیک در سال ۲۰۱۸ با Marvel’s Spider-Man موفق شد نسخه‌ای فوق‌العاده از عنکبوت نیویورک را به دنیای ویدیو گیم بیاورد و حالا این بازی به شکل مطلوبی این مسیر را با ورود به نسل جدید ادامه می‌دهد. مایلز مورالز بازی کوتاهی است که خط داستانی آن نهایتا ۱۰ ساعت طول می‌کشد و قرار نیست تغییراتی انقلابی در مکانیک‌های بازی قبلی ایجاد کند، اما همین تجربه‌ی کوتاه آنقدر بهبودها و خلاقیت‌های چشم‌نواز دارد که انگار به پای یک نسخه‌ی مختصر و مفید و بسیار سرگرم‌کننده از Spider-Man نشسته‌اید که داستان و گیم‌پلی بی‌نظیری را در زمان کمتری ارائه می‌کند.

سه‌گانه‌ی سم ریمی یکی از به یاد ماندنی‌ترین تصاویر از مرد عنکبوتی/پیتر پارکر را رقم زده و برای من که با تماشای آنها بزرگ شدم، اسپایدرمن را تبدیل به اولین ابرقهرمانی کرده که از صمیم قلب عاشقش شده‌ام. از زمان اکران اسپایدرمن 3 در سال ۲۰۰۷ و پایان فیلم‌های ریمی، هیچ اقتباسی از این کاراکتر نتوانسته بود حس جادویی تماشای مرد عنکبوتی را برای من تکرار کند؛ تا همین دو سال پیش که سونی شاهکار تاریخی Spider-Man: Into the Spider-Verse را ساخت. این انیمیشن که هر چه از زیبایی‌اش بگویم کم گفته‌ام، به جای پیتر پارکر روی نوجوان پرانرژی و خوش‌قلبی تمرکز داشت که همچون پیتر خیلی زود بار سنگین ابرقهرمان بودن روی دوشش می‌افتد. «مایلز مورالز» نسخه‌ی اسپایدرورس به حدی فوق‌العاده بود که تصور نمی‌کردم هیچ نسخه‌ی دیگری از او در اقتباس‌های دیگر به چشمم بیاید، اما بعد از تجربه‌ی بازی جدید اینسامنیاک باید بگویم اشتباه می‌کردم. مایلز در بازی تفاوت بنیادینی با نسخه‌های پیشین ندارد. او هنوز هم نوجوان رنگین‌پوست پورتوریکویی است که پدرش پلیسی فداکار بوده و عمویش دزد مشهور بنفش و سبزپوش نیویورک، یعنی Prowler است. با این حال چند نکته باعث می‌شود که مایلز و ماجراهایش در این بازی در خاطر بماند.

اولین نکته، عملکرد عالی بازیگر نقش مایلز مورالز است. «نادیج جیتر» نسخه‌ای دوست‌داشتنی و بسیار بامزه از این کاراکتر را ارائه می‌دهد و به خوبی پسری دبیرستانی که با چالش‌های بلوغ، مرگ پدر و بزرگ‌تر از همه، ناجی نیویورک بودن، دست و پنجه نرم می‌کند را به تصویر کشیده است. اجرای او که به لطف انیمیشن‌های چهره‌ی شگفت‌انگیز بازی تاثیر جذابیت دوچندانی پیدا کرده، آن قدر عالی بوده که کاندید جایزه‌ی TGA شود. شاید پیتر پارکر مرد عنکبوتی نیویورک باشد، اما مایلز در این بازی قهرمان محله‌ی هارلم است که بیش از هر چیز به کمک به مردم آن اهمیت می‌دهد. این نکته در داستان به شدت سریال Daredevil را برایم تداعی کرد تا جذابیتش برایم بسیار بیشتر شود. کلیت داستان بازی Miles Morales چندان اعجاب‌آور و غافلگیرکننده نیست و شاید آنتاگونیست و شخصیت‌های فرعی داستان به اندازه‌ی مایلز پرداخت و عمق عالی نداشته باشند، اما در نهایت با روایتی احساسی و دوست‌داشتنی کوتاهی طرفید که برای غرق کردنتان در نقش مرد عنکبوتی شگفت‌انگیز کاملا کافی است.

استودیوی اینسامنیاک عملکردی استثنایی در به خدمت‌گیری گیم‌پلی برای داستان و فضاسازی داشته و طول زمان کوتاه بازی هم این اجازه را به آنها داده است که بدون خسته‌کننده و تکراری شدن بازی، روایت را جلو ببرند. شور و شوق جوانی مایلز و کم‌تجربه بودنش نسبت به پیتر حتی در تاب خوردن‌ها و سبک مبارزه‌ی او هم احساس می‌شود. ماموریت‌های فرعی، به غیر از آنهایی که شامل کارهای روتین مثل نجات مردم از دست دزدان می‌شود، شخصیت اجتماعی مایلز و رابطه‌ی او با مردم محله‌اش را با مراحلی منتوع و سرگرم‌کننده کاوش کرده و تمایز این بازی و قهرمان داستانش را نسبت به قبلی پررنگ‌تر می‌کنند.

نیویورکی که بازی در آن جریان دارد نسبت به نسخه‌ی قبلی غیر از برفی شدن تغییر خاصی نداشته، اما هنوز هم حیرت‌انگیز و چشم‌نواز است. پیاده‌سازی روان و هیجان‌انگیز مکانیک‌های تاز زدن و تاب خوردن در آسمان شهر چیزی بود که اینسامنیاک با Spider-Man در آن شاهکار کرد و حالا همان ایده‌ها با بهبودهای اندک، ولی ملموسی در این بازی هم به کار گرفته شده‌اند. مایلز به طور کلی تسلط کمتری در تاب خوردن نسبت به پیتر دارد، اما بازیگوشی و همچنین قدرت‌های منحصر به فردش باعث شده بتواند حرکات بسیار جذاب و بامزه‌ای بزند. تجربه‌ی تار زدن بر فراز آسمان‌خراش‌ها و اجرای حرکات آکروباتیکی که پارکوریست‌ها در خوابشان هم نمی‌بینند، جادوی بی‌نظیر بازی است که هرگز خسته‌کننده نمی‌شود. بازی یک حالت عکاسی هم دارد که عملا برای خود یک آتلیه تصویربرداری است و صادقانه بگویم که مدت زیادی از بازی را صرف فیگور گرفتن و ویرایش عکس کردم!

متاسفانه یکی از ایرادهای اساسی بازی قبلی در Miles Morales هم به چشم می‌خورد و آن هم مشکلات دوربین در حین مبارزه است

توانایی‌های خاص مایلز شامل استفاده از نیروی الکتریسیته و نامرئی شدن است که درهای جدیدی به روی اینسامنیاک برای ارتقای گیم‌پلی نسبت به بازی قبل باز کرده است. به غیر فنون مبارزه‌ی عادی مایلز با مشت، لگد و تار زدن که خود تنوع و هیجان فوق‌العاده‌ای دارند، او می‌تواند با ضربات برقی سهمگین، آسیب جدی به دشمنان وارد کند و این قابلیت او خصوصا در هنگام شلوغ شدن مبارزه بسیار به کار می‌آید. نوار مخصوص انرژی نشان می‌دهد که مایلز تا چه حد می‌تواند از الکتریسیته استفاده کند که مرور ارتقا می‌یابد و پر شدن آن به منزله‌ی امکان انجام حرکات فینیشر است. فینیشرها اگرچه تعدادشان خیلی زیاد نیست، اما کارگردانی و انیمیشن بسیار جذاب و هیجان‌انگیزی دارند که لذت از پا در آوردن دشمنان را چندین برابر می‌کنند، خصوصا آنهایی که شامل استفاده‌ی مایلز از الکتریسیته می‌شود. قدرت نامرئی شدن مایلز که آن هم نوار مخصوص خودش را دارد، راه‌های زیادی برای مخفی‌کاری و غافلگیر کردن دشمنان پیش‌رویتان می‌گذارد و خصوصا در هنگام گره خوردن کار می‌تواند ناجی‌تان شود. متاسفانه یکی از ایرادهای اساسی بازی قبلی در Miles Morales هم به چشم می‌خورد و آن هم مشکلات دوربین در حین مبارزه است. طبیعتا عنوانی که در آن کنترل مرد عنکبوتی را برعهده دارید، نبردهایی بسیار شلوغ، پرسرعت و مملو از اکشن دارد و کاراکتر و دشمنان دائما در حال جا‌به‌جایی هستند. مشکل اینجاست که دوربین در بسیاری از مواقع نمی‌تواند پابه‌پای اکشن بازی حرکت کند. نتیجه این است که مخصوصا در محیط‌های بسته، مایلز و دشمنان از دیدتان خارج می‌شوند و زمان زیادی را به مبارزه با در و دیوار سپری می‌کنید.

تنوع دشمنان کمی ناامیدکننده است و بیشتر چالش بازی به تعداد بالای آنها برمی‌گردد. کلاس‌های عادی دشمن نهایتا می‌توانند با سپر در برابر حملاتتان دفاع کنند یا از دور با موشک شما را هدف بگیرند. دشمنان سنگین‌تر که سپرهای بزرگ و سلاح‌های متنوع‌تر به کار می‌گیرند، مقداری کارتان را سخت‌تر می‌کنند اما اگر با مکانیک‌های متنوع (و گیج‌کننده‌)‌ مبارزه با مایلز خو گرفته باشید، به راحتی آنها را از پیش رو برمی‌دارید. بازی Marvel’s Spider-Man: Miles Morales طبیعتا به دلیل کوتاهی خود باس فایت‌های چندانی ندارد، اما همان‌هایی که هستند هم جذابیت خاص خودشان را دارند و توانایی‌های زمان‌بندی و واکنش دادنتان را محک می‌زنند.

سیستم‌های ارتقای کاراکتر نسبت به قبل تغییرات اندکی داشته‌اند. درخت مهارت‌ها تاثیر تدریجی مثبتی در تقویت توانایی‌های مایلز دارد و آپگرید کردن لباس و گجت‌ها گزینه‌های بیشتری در مبارزه در اختیارتان می‌گذارند و علی الخصوص مخفی‌کاری را راحت‌تر می‌کنند. قابلیت‌های ویژه‌ی لباس و آیتم‌ها اگرچه تنوع خوبی دارند، اما اگر بازی را روی درجه‌ی سختی بالا تجربه نمی‌کنید، کمتر پیش می‌آید که برای پیشروی در مراحل به امتحان کردن همه‌ی آنها احتیاج پیدا کنید. خود لباس‌ها اما حسابشان کاملا جداست. با آن که تعدادشان نسبت به بازی Spider-Man کمتر است، اما طراحی بسیاری چشم‌نوازی دارند و هیچگاه نمی‌توانستم یکی را برای طولانی‌مدت بپوشم. جذاب‌ترین آنها قطعا اسکین مرد عنکبوتی نسخه‌ی Spider-Verse است که یک حالت سینماتیک باحال هم دارد که کاملا حس و حال این انیمیشن دوست‌داشتنی را منتقل می‌کند.

تاب خوردن میان برج‌های بلند منهتن در حالی که انعکاس نور خورشیدِ در حال غروب روی شیشه‌ی ساختمان‌ها افتاده، برف سنترال پارک و خیابان‌ها را پوشانده و تزئینات و چراغانی‌های کریسمس شهر را رنگ‌آمیزی کرده، چیزی نیست که بتوان در هر ویدیو گیمی پیدا کرد

بازی Marvel’s Spider-Man: Miles Morales یکی از نمونه‌های فوق‌العاده‌ی تکامل جلوه‌های گرافیکی در طول نسل هشتم است. بازی روی PS4، بدون آن که لودینگ‌های ثانیه‌ای و پیشرفت‌های گرافیکی PS5 را داشته باشد، هنوز هم به طرز شگفت‌انگیزی زیباست. تاب خوردن میان برج‌های بلند منهتن در حالی که انعکاس نور خورشیدِ در حال غروب روی شیشه‌ی ساختمان‌ها افتاده، برف سنترال پارک و خیابان‌ها را پوشانده و تزئینات و چراغانی‌های کریسمس شهر را رنگ‌آمیزی کرده، چیزی نیست که بتوان در هر ویدیو گیمی پیدا کرد. از لحاظ فنی، شاید برخی انیمیشن‌‌ها و طراحی چهره‌ی NPCها جالب نباشند و حتی گاهی به باگ‌های مشکل‌زا بربخورید، اما هیچکدام ضربه‌ای به تجربه‌ی کلی نمی‌زنند. بازی مایلز مورالز خصوصا با وضوح 4K و صفحه‌ی بزرگ تلویزیون تجربه‌ای بسیار منحصر به فرد و تماشایی است که شما را غرق در خود خواهد کرد.

بازی Marvel’s Spider-Man: Miles Morales دنباله‌ی فوق‌العاده‌ای برای نسخه‌ی قبلی است که با وجود کوتاه بودنش، تجربه‌ای سراسر لذت از تار زدن در نیویورک و مبارزه با آدم بدها برای حفاظت از دوستان و خانواده به ارمغان می‌آورد. بازی کاراکتر اصلی بسیار دوست‌داشتنی و داستانی جالب دارد که در هماهنگی با گیم‌پلی ارتقایافته و بسیار جذابش، مدت زمان کوتاه خود را بسیار لذت‌بخش کرده، اما جادوی گشت و گذار در دنیای تماشایی آن و خلق شاهکارهای هنری با حالت عکاسی‌اش می‌تواند خیلی بیشتر از ۱۰ ساعت شما را پای خود بنشاند.

نقد و بررسی بازی Spider-Man Miles Morales با توجه به نسخه‌ی PS4 به نگارش درآمده است.


8.5 عالی
بازی Marvel's Spider-Man: Miles Morales قطعا ارزش امتحان کردن را دارد. مایلز مورالز این بازی کاراکتری جذاب و دوست‌داشتنی است که توانایی‌های منحصر به فردش ابعاد جدیدی به گیم‌پلی بخشیده و شخصیت خوش‌قلبش باعث خلق داستان و حتی روایات فرعی جذابی شده است. اگر با دوربین اعصاب‌خرد‌کن و مکانیک‌های گیج‌کننده‌ کنار بیایید، نبردهای هیجان‌انگیزی انتظارتان را می‌کشند. اما اگر جای شما باشم، مراحل را رها کرده و فقط به تاب خوردن در نیویورک زیبای بازی و عکاسی در Photo Mode خواهم پرداخت!
  • گرافیک بسیار چشم‌نواز بازی
  • شخصیت‌پردازی عالی مایلز مورالز
  • مراحل فرعی قوی و منحصر به فرد
  • تکنیک‌های جذاب و متنوع مبارزه
  • مکانیک‌های مخفی‌کاری
  • هارمونی عالی داستان و گیم‌پلی
  • دوربین آزاردهنده در مبارزات
  • تنوع کم دشمنان و اتکا به تعداد بالای آنها
  • عدم پرداخت مناسب برخی کاراکترهای مهم همچون سایمون کریگر و گانکی
راهنمای امتیازات

نظرات

guest
5 دیدگاه
جدیدترین
قدیمی‌ترین بیشترین رای
Inline Feedbacks
View all comments
بالا