-
0/10
چهار خط داستانی روایت نشده از بتمن که باید در اولویت دی‌سی انیمیشن قرار بگیرند
داستان‌هایی که روایت آن‌ها فقط از عهده انیمیشن بر می‌آید
در این مطلب به سراغ چهار خط داستانی روایت نشده از بتمن می‌رویم که بخش انیمیشن دی‌سی باید هر چه سریع‌تر آن‌ها را در اولویت پروژه‌های خود قرار دهد.
بخش انیمیشن برادران وارنر بی‌سروصدا به قابل‌اعتمادترین استودیوی تولید آثار بتمن در جهان تبدیل شده است و همین موضوع باعث می‌شود نقطه‌ضعف آن راحت‌تر به چشم بیاید. آرشیو این استودیو عمیق است، میانگین کیفیت آثارش بالاست و بهترین ساخته‌هایش از نظر کیفیت با هر اثری در میان فیلم‌های لایو‌اکشن قابل مقایسه‌اند. مشکل نه فیلم‌سازی است و نه صداپیشگی. مشکل فهرست منابع اقتباس است. همان ده کتاب مدام تکرار می‌شوند: Year One، The Killing Joke، The Long Halloween، Hush، A Death in the Family، The Dark Knight Returns و حالا Knightfall که به‌عنوان نخستین فیلم از یک اقتباس سه‌قسمتی با آنسون ماونت (Anson Mount) در نقش بتمن و مایکل ماندو (Michael Mando) در نقش بین عرضه شده است. این یعنی هفت اقتباس از میان تاریخچه انتشار کمیک‌هایی که بیش از ۸۰ سال و چندین هزار شماره را دربرمی‌گیرد و تکرار این داستان‌ها کم‌کم در خود فیلم‌ها نیز قابل مشاهده است؛ فیلم‌هایی که بیش از پیش مجبور می‌شوند با سبک بصری خود را از یکدیگر متمایز کنند، نه با داستان.
این قفسه از چیزی که از بیرون به نظر می‌رسد خالی‌تر است. عنوان Absolute Batman یک سریال انیمیشنی با مدیریت اسکات اسنایدر (Scott Snyder) است. گروه محفل جغدها یا Court of Owls نیز پیش‌تر تا حدی در Batman vs. Robin مورد استفاده قرار گرفته است. میان فیلم‌های در حال تولید و آثاری که پیش‌تر ساخته شده‌اند، گزینه‌های واضح تقریبا تمام شده‌اند و استودیو خیلی زود باید به دنبال منابع تازه‌ای بگردد. آنچه در این قفسه باقی مانده، چهار مورد از تحسین‌شده‌ترین داستان‌های بتمن است که تاکنون منتشر شده‌اند؛ هیچ‌کدام حتی یک بار هم انیمیشنی نشده‌اند و هر کدام اتفاقا مشکلی را حل می‌کنند که فیلم‌های انیمیشنی بارها با آن روبه‌رو شده‌اند. سه مورد از این چهار داستان تاکنون در هیچ رسانه‌ای اقتباس نشده‌اند؛ نکته‌ای که با توجه به اینکه این شخصیت تا این حد مورد استفاده قرار گرفته، ارزش تامل دارد.
در ادامه نام هر کتاب، دلیل که این که چرا تاکنون به این خط داستانی از بتمن پرداخته نشده و ویژگی‌های مشخصی که دی‌سی انیمیشن می‌تواند با آن‌ها انجام دهد و لایو اکشن نمی‌تواند، بررسی شده است.
4 – کمیک Arkham Asylum: A Serious House on Serious Earth – تنها کتابی است که واقعا فقط انیمیشن می‌تواند از عهده آن بربیاید
رمان گرافیکی سال ۱۹۸۹ نوشته گرانت موریسون (Grant Morrison) و با طراحی دیو مک‌کین (Dave McKean) تا سال ۲۰۰۴ نزدیک به نیم میلیون نسخه فروخت و به پرفروش‌ترین رمان گرافیکی اورجینال در کمیک‌های ابرقهرمانی آمریکا تبدیل شد؛ رقمی که از آن زمان در سراسر جهان از ۶۰۰ هزار نسخه نیز عبور کرده است. این اثر هرگز انیمیشن نشده است. بارها تلاش‌هایی برای اقتباس از آن صورت گرفته: هیث لجر (Heath Ledger) آن را به‌عنوان یکی از منابع الهام خود برای The Dark Knight نام برد، بازی ویدیویی سال ۲۰۰۹ از محیط آن استفاده کرد، در حالی که کارگردان ایده‌پرداز بازی آشکارا خود کتاب را غیرقابل‌اقتباس برای یک بازی دانست، و جِی اولیوا (Jay Oliva) نیز پیش از ترک Warner Bros. Animation در سال ۲۰۱۷ قصد داشت نسخه‌ای انیمیشنی از آن بسازد. موریسون نیز درباره بازگشت به این دنیا برای ساخت یک دنباله صحبت کرده است، هرچند هیچ پروژه‌ای در حال تولید نیست.
دلیل اینکه این اثر به انیمیشن تعلق دارد و نه هیچ قالب دیگری، هنر مک‌کین است. این کتاب سبک بصری ثابتی ندارد. صفحات بین نقاشی، کلاژ عکاسی و انتزاع تقریبا کامل جابه‌جا می‌شوند و بتمن اغلب در میان این تصاویر به‌سختی قابل تشخیص است. لایو‌اکشن مجبور خواهد بود تمام این عناصر را به یک زبان بصری واحد تبدیل کند. اما انیمیشن چنین اجباری ندارد و Into the Spider-Verse پیش‌تر ثابت کرده است که سبک بصری می‌تواند خودِ اقتباس باشد، نه صرفا لایه‌ای روی آن. تنها چیزی که تهیه‌کننده باید به‌درستی از پس آن بربیاید، نحوه قاب‌بندی و پرداخت داستان است: محتوای روان‌شناختی کتاب محصول سال ۱۹۸۹ است و به رویکردی مدرن نیاز دارد؛ این یک مشکل فیلمنامه‌نویسی است، نه دلیلی برای اینکه بلندپروازانه‌ترین کمیک بتمن از نظر فرم همچنان روی قفسه باقی بماند. این سایت پیش‌تر استدلال کرده که این داستان برای لایو‌اکشن بیش از حد تاریک است و دقیقا همین استدلال، دلیل مناسبی برای قرار دادن آن در قالبی دیگر است.
3 – کمیک Batman: Year 100 – دو جایزه Eisner برده و تاکنون در هیچ رسانه‌ای اقتباس نشده است
پال پوپ (Paul Pope) این مینی‌سری چهارقسمتی را در سال ۲۰۰۶ نوشت و طراحی کرد و این اثر سال بعد دو جایزه Eisner در بخش‌های بهترین سریال محدود و بهترین نویسنده/طراح دریافت کرد. این داستان هرگز اقتباس نشده است. حتی گزینه ساخت آن نیز خریداری نشده است. می‌توان گفت این اثر آماده‌ترین گزینه در کل این فهرست است و دلیل مناسب بودن آن برای یک فیلم انیمیشنی ساده است: این کتاب درباره بدنی در حال حرکت است. گاتهام پال پوپ در سال ۲۰۳۹ یک حکومت نظارتی است، یک مامور فدرال کشته شده و افرادی که به دنبال بتمن هستند نمی‌توانند بفهمند او یک مقلد است، یک افسانه یا چیزی که واقعا ۱۰۰ سال زنده مانده است. کاپیتان گوردون، نوه کمیسر گوردون، در مرکز این ماجرا گرفتار شده است.
چیزی که باعث درخشش این کمیک می‌شود، بتمنی است که پوپ به تصویر می‌کشد؛ بتمنی که می‌دود، از طریق دستگاه تنفسی‌اش با نفس‌نفس هوا را وارد ریه‌هایش می‌کند، کتک می‌خورد و بااین‌حال مجبور است به دویدن ادامه دهد. خبری از سر خوردن در هوا و ژست گرفتن نیست. هر صفحه به شکلی پویاست که یک رسانه ثابت برای انتقال آن باید بسیار تلاش کند؛ بنابراین اقتباس می‌تواند کاری را انجام دهد که منبع اصلی تنها قادر به القای آن است. این داستان تنها چهار شماره دارد و در نتیجه، از این نظر کم‌دردسرترین گزینه این فهرست نیز محسوب می‌شود. این موضوع اهمیت دارد، چون فشرده‌سازی داستان به شکایت تکرارشونده درباره فیلم‌های Knightfall تبدیل شده است؛ فیلم‌هایی که تلاش می‌کنند یک کراس‌اور گسترده چندساله را در سه فیلم جای دهند. عنوان Year 100 در یک فیلم جا می‌شود و همچنان فضای کافی برای نفس کشیدن دارد.
2 – کمیک The Black Mirror- بهترین دلیل برای این است که بتمن هیچ‌وقت فقط بروس وین نبوده است
اسکات اسنایدر (Scott Snyder)، جاک (Jock) و فرانچسکو فرانکاویلا (Francesco Francavilla) این داستان را در شماره‌های ۸۷۱ تا ۸۸۱ Detective Comics در سال ۲۰۱۱ روایت کردند و این اثر بر اساس ۱۲۶ نقد در Comic Book Roundup میانگین امتیاز ۸.۷ از ۱۰ را دارد. این سایت آن را در رتبه چهارم فهرست بهترین کمیک‌های بتمن در قرن بیست‌ویکم قرار داده است. این داستان هرگز انیمیشن نشده است. ایده اصلی این است که بروس وین داخل لباس بتمن نیست. دیک گریسون بتمن است، در حالی که بروس Batman Incorporated را اداره می‌کند و پرونده او را وارد بازار سیاهی می‌کند که در آن مجموعه‌داران گاتهام سلاح‌های ابرشرورهای مرده را خریدوفروش می‌کنند؛ سپس با بازگشت جیمز گوردون جونیور، ماجرا وارد مرحله‌ای بسیار تاریک‌تر می‌شود. تمام فیلم‌های انیمیشنی بتمن تا امروز فرض کرده‌اند فرد زیر نقاب، بروس وین است.
این همان داستانی است که این پیش‌فرض را به چالش می‌کشد و این کار را بدون هیچ حقه‌ای انجام می‌دهد، زیرا گریسون واقعا کارآگاه متفاوتی است: چابک‌تر، در پنهان کردن احساساتش ضعیف‌تر و برای داستانی که بر مصاحبه‌ها و اشتباهات بنا شده، بسیار مناسب‌تر. این داستان همچنین دقیقا برای یک فیلم سینمایی ساخته شده است. تعداد شخصیت‌ها محدود است، جغرافیای داستان فشرده است و با یک داستان کارآگاهی با ستون فقرات روایی مشخص طرف هستیم، نه یک رویداد بزرگ با ده‌ها خط داستانی متحرک. Warner Bros. Animation طی ۳۰ سال مخاطبانی را پرورش داده که برای دیدن دیک گریسون در نقش بتمن به تماشای اثر خواهند نشست. اما این استودیو حتی یک بار هم داستانی به آن‌ها نداده که بتواند نتیجه این انتظار را به ثمر برساند.
1 – کمیک No Man’s Land – دو بار به‌عنوان سریال انیمیشنی پیشنهاد شد و هر دو بار رد شد
این مورد مستندات مشخصی دارد. جیمز تاکر (James Tucker)، که بعدها بخش بزرگی از مجموعه مدرن آثار انیمیشنی DC را تهیه کرد، No Man’s Land را در اواخر دهه ۱۹۹۰ به Warner Bros. Animation به‌عنوان یک سریال پیشنهاد کرد و بار دیگر در اواسط دهه ۲۰۰۰ همین کار را انجام داد. هر دو بار استودیو این پیشنهاد را رد کرد و بار دوم به‌جای آن Batman: The Brave and the Bold را انتخاب کرد. رویداد سال ۱۹۹۹ داستانی است که در آن یک زلزله گاتهام را ویران می‌کند، دولت فدرال شهر را از ایالات متحده جدا می‌کند و آنچه باقی مانده، به قلمروهایی تقسیم می‌شود که هرکس بتواند کنترلشان کند، در اختیار می‌گیرد. بتمن برای ماه‌ها ناپدید می‌شود. اوراکل به سیستم عصبی کل این عملیات تبدیل می‌شود. کاساندرا کین وارد داستان می‌شود. جیم گوردون مجبور می‌شود دیگر صرفا یک پلیس نباشد و به نوعی نماینده دولت تبدیل شود.
مقیاس بزرگ این داستان همان دلیلی است که باعث شد بارها رد شود و در عین حال دقیقا همان چیزی است که نشان می‌دهد باید به‌جای فیلم، به شکل یک سریال ساخته شود؛ این صادقانه‌ترین روش برای ارائه آن است. تقاضا برای چنین اقتباسی نیز صرفا فرضی نیست. فیلم The Dark Knight Rises از ساختار آن الهام گرفت، سریال Gotham یک فصل را بر اساس نسخه‌ای آزاد از آن ساخت، سریال The Penguin به آن اشاره کرد و جاستین کوپلند (Justin Copeland)، کارگردان انیمیشنی Batman: Hush، در سال ۲۰۱۹ گفت که نسخه لایو‌اکشن این داستان همان پروژه‌ای است که دوست دارد بسازد و داستان را از دیدگاه کاساندرا کین روایت کند. همه مدام به دور آن می‌چرخند، اما هیچ‌کس هنوز به مقصد نرسیده است. این تنها داستان بتمنی است که واقعا درباره یک شهر است، نه یک انسان و همین موضوع ارزش قرار گرفتن آن در برنامه تولید را دارد.
هیچ‌کدام از این‌ها به این معنا نیست که سه‌گانه Knightfall نباید ساخته شود یا Absolute Batman سریال اشتباهی برای ساخت است. بحث بر سر اتفاقی است که بعد از این آثار رخ خواهد داد. Warner Bros. Animation طی سه دهه ثابت کرده است که می‌تواند هر چیزی را اقتباس کند و بیشتر این مدت را صرف اقتباس از همان قفسه کرده است؛ در حالی که گوشه‌های کاملی از کتابخانه DC هرگز فرصت دیده شدن نداشته‌اند. چهار کتاب که در مجموع دو جایزه Eisner، یک رکورد پرفروش و جایگاهی در میان پنج کمیک برتر مدرن دارند، دست نخورده باقی مانده‌اند و یکی از آن‌ها دو بار توسط همان استودیویی رد شده که بیش از هر استودیوی دیگری برای ساختنش آمادگی دارد. آرشیو DC از داستان‌های بتمن خالی نشده است؛ چیزی که رو به اتمام است، داستان‌های بتمنی است که این استودیو قبلا روایت کرده است.
نظرات
دیدگاه خود را اشتراک گذارید