نقد فیلم Scream 7 – جیغ ۷

فیلم جیغ ۷ (Scream 7) با کنار گذاشتن پیچیدگی‌های فیلم‌های اخیر مجموعه، به آغوش ریشه‌های کلاسیک خود بازگشته است. در این مقاله به نقد و بررسی فیلم می‌پردازیم و تمام نکات مثبت و منفی این اثر سینمایی اسلشر و ترسناک را مرور کنیم.

شعار تبلیغاتی «همه‌چیز را به آتش بکش» که در تبلیغات بازاریابی فیلم سینمایی جیغ ۷ مداوم به گوش می‌رسید، بیش از آن که بیانگر روح اصلی فیلم باشد، یک وعده پوچ و توخالی است و نباید چندان روی این شعار حساب باز کرد! جدیدترین ساخته فرنچایز متا اسلشر جیغ سعی بر این دارد که با بازگشت به ریشه‌های مجموعه، لحن بازیگوشانه و کلاسیک دهه ۹۰ روزهای نخست خود را دوباره به صحنه بیاورد. به همین خاطر، فیلم به عنوان یک بازگشت دیگر به اصول اولیه سری خود عملکرد موفقی دارد، اما در پس این موفقیت، یک حقیقت تلخ نهفته است! Scream 7 آنقدر غرق در ستایش گذشته و ادای دین به ریشه‌های خود شده که فراموش می‌کند هویتی مستقل برای خودش بسازد.

دو قسمت اخیر این سری یعنی قسمت‌های پنجم و ششم که توسط گروه رادیو سایلنس (Radio Silence) کارگردانی شدند، بر این موضوع تمرکز داشتند که از سبک همیشگی فیلم‌های جیغ فاصله بگیرند و با رویکرد مدرن‌تر، هوادارها را با قتل‌های وحشتناک گوست فیس همراه کنند؛ امری که با انتقال داستان فیلم جیغ ۶ به شهر شلوغ نیویورک به اوج خود هم رسید. با این حال، با بازگشت کوین ویلیامسون (Kevin Williamson)، معمار اصلی این دنیا، ورق به کلی بازگشته است. او که فیلم‌نامه‌های قسمت‌های اول، دوم و چهارم سری را نوشته بود، برای اولین بار بر صندلی کارگردانی فیلم جیغ نشسته و ما را به همان حال و هوای قدیمی فرنچایز می‌برد. بهتر است بدانید که جیغ ۷ اولین فیلمی است که ویلیامسون بعد از آموزش خانم تینگل (Teaching Mrs. Tingle) در سال ۱۹۹۹ میلادی کارگردانی کرده است.

فیلم این پیام را از همان سکانس اول به رخ می‌کشد؛ به طوری که ما دوباره در خانه بدنام استو ماکر هستیم. خانه استو اکنون به عنوان یک اقامتگاه قاتلان روانی استفاده شده که با طرح‌های گچی از قربانیان و قاتلان مختلفی که در آنجا کشته شده‌اند، پوسترهای چاقو و حتی یک گوست‌فیس مکانیکی مجهز به سنسور حرکتی تزئین شده است. این خانه، که مملو از ارجاعات آشکار به تاریخ خونین فرنچایز است، استعاره‌ای از خود فیلم است؛ موزه‌ای خوش‌آب‌ورنگ از خاطرات گذشته که گرچه در پایان به آتش کشیده می‌شود، اما بنیاد تزلزل‌ناپذیرش، کل بنای فیلم را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد.