نقد و بررسی فیلم بازگشت به سایلنت هیل – Return to Silent Hill

بازگشت به سایلنت هیل (Return to Silent Hill) با وفاداری به ظاهر بازی، روح و عمق روان‌شناختی آن را فدا کرده است. در این مقاله به نقد و بررسی فیلم سینمایی جدید سایلنت هیل می‌پردازیم و تمام نکات مثبت و منفی این اثر سینمایی را مرور کنیم. 

به عنوان کسی که سال‌ها است با علاقه اقتباس‌های سینمایی از دنیای بازی‌های ویدیویی را دنبال می‌کنم، همیشه با ترکیبی از امید و دلهره به تماشای فیلم جدیدی در این ژانر می‌نشینم. وقتی شنیدم کریستف گانز (Cristophe Gans)، کارگردان فیلم اول سایلنت هیل که با تمام ایرادات، اتمسفر قابل احترامی داشت، قصد دارد مستقیما به سراغ اقتباس از سایلنت هیل ۲ برود، بخشی از وجودم امیدوار شد. سایلنت هیل ۲ برای من فقط یک بازی نیست؛ یک تجربه‌ عمیق روان‌شناختی، یک شعر اندوه‌بار و یکی از بزرگترین داستان‌های ژانر ترس و وحشت در تاریخ است. اما با تماشای بازگشت به سایلنت هیل، تمام آن امیدها در مهی غلیظ از ناامیدی محو شد.

داستان فیلم دقیقا همان چیزی است که انتظارش را داشتم. داستان فیلم حول محور جیمز ساندرلند (James Sunderland) با بازی جرمی ایروین (Jeremy Irvine) می‌چرخد؛ مردی که در سوگ همسر درگذشته خود، مری، غرق شده و ناگهان نامه‌ای از او دریافت می‌کند که از او می‌خواهد به مکان مخصوص این زوج یعنی شهر سایلنت هیل بازگردد. این شروع یک سفر به شهری است که دیگر آن بهشت کوچک خاطراتشان نیست، بلکه به یک برزخ شخصی تبدیل شده که توسط هیولاهایی برآمده از اعماق روان خود جیمز، تسخیر شده است. تا اینجای کار، همه چیز وفادارانه نسبت به بازی بی‌نظیر سایلنت هیل ۲ به نظر می‌رسد. با این حال، مشکل از جایی شروع می‌شود که می‌فهمیم این وفاداری، تنها یک کپی‌برداری ظاهری و بی‌روح از بازی است.