چرا بازی های بزرگ امروزی به گیمرها اعتماد ندارند؟

صنعت بازی ها در زمینه گرافیک و صداگذاری به اوج رسیده، اما در یک اصل مهم یک گام به عقب برگشته است! سازندگان بازی های بزرگ امروزی می‌ترسند که اگر کنترل را به دست شما بسپارند، نتوانید آن‌طور که آن‌ها می‌خواهند، صحنه را پیش ببرید! این دقیقا مشکل و معضل بزرگ بازی های امروزی است.

باید یک حقیقت تلخ را باور کنیم! صنعت بازی‌های ویدیویی در حال حاضر دچار یک پارادوکس عجیب شده است. ما در دورانی زندگی می‌کنیم که موتورهای گرافیکی مثل آنریل انجین ۵ مرز بین واقعیت و خیال را باریک کرده‌اند و صداگذاری‌ها هوش از سر می‌برند. اما در پس این ویترین پرزرق‌وبرق، یک عقب‌گرد محسوس در طراحی بازی‌ها به چشم می‌خورد که حسابی تو ذوق گیمرها می‌زند. بسیاری از بازی‌سازان بزرگ، فراموش کرده‌اند که تعامل قلب تپنده این صنعت بوده و نباید به سادگی آن را کنار گذاشت. آن‌ها آنقدر نگران‌ هستند که مبادا ما تجربه سینمایی و کارگردانی‌شده‌شان را خراب کنیم. به همین خاطر، سازندگان بسیاری از بازی های بزرگ امروزی ترجیح می‌دهند ما را به یک تماشاچی تبدیل کنند!

در واقع، مشکل اصلی بسیاری از بازی های بزرگ امروزی این است که دقیقا در حساس‌ترین لحظات، یعنی جایی که اختیار عمل باید حرف اول را بزند، جا می‌زنند. درست زمانی که بازیکن باید با چنگ و دندان برای بقا بجنگد یا با خلاقیت خودش راهی از دل آشوب باز کند، بازی ترمز را می‌کشد، دوربین را می‌چرخاند و ما را به یک تماشاچی تبدیل می‌کند؛ گویا بازی می‌خواهد چیز شگفت‌انگیزی را به تصویر بکشد، اما به ما هم اعتماد ندارد که خودمان فرمان را به دست بگیریم.