-
0/10
نگاهی به ۷ سکانس ناامیدکننده در تاریخ فیلم های بتمن
اشتباهات نابخشودنی دی سی
تاریخ اقتباسهای سینمایی از شوالیه تاریکی پر از شاهکار است، اما در این میان، سکانسهایی هم وجود دارند که به دلیل ضعف مفرط به لکههای ننگی بر شنل بتمن تبدیل شدهاند. در این مقاله، مروری بر ۷ سکانس ناامیدکننده و فاجعهبار در تاریخ فیلم های بتمن (Batman) داریم.
بتمن به عنوان یکی از نمادینترین ابرقهرمانان جهان، در لحظات سینمایی درخشان بسیاری حضور داشته است. در طول تاریخچه غنی این شخصیت، شوالیه تاریکی بارها توسط کارگردانان مختلف بر پرده نقرهای سینما به نمایش درآمده است. به لطف تنوع کارگردانها، هر نسخه لایو اکشن از بتمن تفاوتهای ظریفی با نسخه قبلی دارد و ایدههای خلاقانه متضادی در طی سالیان متمادی روی این شخصیت پیادهسازی شده است. این تنوع، به نوبه خود، منجر به خلق اقتباسهای ممتاز و نوآورانهای از شوالیه تاریکی و داستان او شده و لحظات سینمایی واقعا استثنایی و نابی را برای هوادارهای جهان دی سی رقم زده است. با این حال، باید تعارف را هم کنار گذاشت؛ چرا که کارنامه سینمایی بتمن همیشه درخشان نبوده است.
در میان انبوهی از سکانسهای حماسی، لحظاتی هم وجود دارند که تماشای آنها برای هر طرفدار اصیل دی سی (DC) ناامیدکننده است. گاهی اوقات، اشتباهات از حد یک خطای کوچک فراتر میروند و ارزش کل فیلم و منطق روایی را زیر سوال میبرند. به تصویر کشیدن درست بتمن همیشه کار ساده و بیدردسری نیست و این چالش گاهی منجر به خلق لحظات سینمایی واقعا وحشتناکی شده است. در این مقاله، نگاهی به ۷ سکانس ناامیدکننده و فاجعهبار در تاریخ فیلم های سینمایی بتمن داریم. در ادامه، همراه رسانه سرگرمی باشید.
۷. مرگ مضحک تالیا الغول
- فیلم شوالیه تاریکی برمیخیزد (The Dark Knight Rises – ۲۰۱۲)
فیلم The Dark Knight Rises علاوه بر اینکه به ایجاد چندین حفره داستانی در سهگانه شوالیه تاریکی شهرت دارد، عنوانی است که در میان سهگانه کریستوفر نولان (Christopher Nolan)، بدترین بازیهای بازیگران را به خود اختصاص داده است. لحظه مرگ میراندا تیت (Miranda Tate) که مشخص میشود همان تالیا الغول (Talia al Ghul) است، مهر تاییدی بر این ادعا است؛ صحنهای که با یک بازی عجیب و به شدت غیرقابلباور از ماریون کوتیار (Marion Cotillard) به تصویر کشیده شده است. شیوه عجیب جان دادن این شخصیت، هم توی ذوق میزند و هم ناخواسته خندهدار از آب درآمده است. این لحظه عملا زهر و تاثیرگذاری پایان «شوالیه تاریکی برمیخیزد» را گرفته و به شکل ظریفی فیلم را برای برخی از طرفداراها خراب میکند.
۶. پنگوئنهای مسلح
- فیلم بازگشت بتمن (Batman Returns – ۱۹۹۲)
سینمای تیم برتون (Tim Burton) همیشه با نوعی جنون فانتزی و اتمسفر گوتیک گره خورده است، اما حتی فانتزی هم باید منطق درونی خودش را داشته باشد. در فیلم بازگشت بتمن، مرز بین خاص بودن و مضحک بودن به کلی از بین رفته و یک سری سکانسها، حسابی تو ذوق میزنند. در واقع، اگر خاطرتان باشد، شخصیت پنگوئن (The Penguin) در پرده آخر، لشکری از پنگوئنهای واقعی را که مجهز به موشک و مواد منفجره هستند، به جان گاتهام میاندازد. اینکه او چگونه این حیوانات را آموزش داده یا این تجهیزات را روی آنها سوار کرده، ساعتها جای بحث دارد، اما مسئله اصلی اینجا است که این ایده آنقدر احمقانه است که ابهت آن فضای تیره و تار را از بین میبرد و صحنه پایانی فیلم را به یک کارتون ضعیف تبدیل کرده است.
۵. حماقت خودخواسته بتمن
- فیلم بتمن برای همیشه (Batman Forever – ۱۹۹۵)
احتمالا شما هم موافق هستید که دوران جوئل شوماخر (Joel Schumacher) دوران افول بتمن بود و به معنای واقعی کلمه، برخی نقدهای فیلم بتمن برای همیشه فراتر از سلیقه منتقدها است. در حقیقت، بحث اصلی سر ضعف فیلمنامهنویسی است. در یکی از سکانسها، بروس وین با اینکه ماهیت دستگاه ریدلر (The Riddler) را کشف کرده و میداند این ابزار برای کنترل ذهن و خواندن افکار طراحی شده، باز هم با پای خود و کاملا داوطلبانه وارد آن میشود! این تصمیم برای شخصیتی که به عنوان بزرگترین کارآگاه جهان شناخته میشود، یک خودزنی تمامعیار است. این سکانس باعث شد بتمن وال کیلمر (Val Kilmer) در چشم هوادارها دیگر یک قهرمان باهوش نباشد، بلکه بتمن شخصیتی سادهلوحی است که عملا غیرقابل دفاع است.
۴. شوخیهای کلامی وحشتناک آقای فریز
- فیلم بتمن و رابین (Batman & Robin – ۱۹۹۷)
وقتی قرار باشد لیستی از شرورهای ضعیف در دنیای سینمایی دی سی تهیه کنیم، باید آقای فریز (Mr. Freeze) با بازی آرنولد شوارتزنگر (Arnold Schwarzenegger) را در صدر جدول قرار دهیم. در کمیکها، ویکتور فریز شخصیتی عمیق و تراژیک دارد، اما در این فیلم به یک ماشین تولید دیالوگهای بیمزه تبدیل شده است! نویسندگان اصرار عجیبی داشتند که هر جملهای که از دهان او خارج میشود، باید حتما ربطی به یخ، سرما یا انجماد داشته باشد! این حجم از شوخیهای کلامی سطحی، شخصیت او را به یک کاریکاتور مضحک و بیارزش تبدیل کرده و یکی از پتانسیلهای بزرگ جهان سینمایی دی سی را به کلی هدر داده است. البته، ناگفته نماند که فیلم بتمن و رابین به تنهایی هم فیلم ضعیف و افتضاحی است، اما آقای فریز یکی از بدترین مقصران آن به شمار میرود.
۳. فلز زنگزده سوراخدار، بتمن!
- فیلم بتمن برای همیشه (Batman Forever – ۱۹۹۵)
همه انتقادات به فیلمهای بتمن جوئل شوماخر کاملا منصفانه نیستند، اما یکی از نقدهایی که به طور مکرر به چشم خورده، فضای بیمزه و نمایشی در این دو فیلم است. هیچ دیالوگی بهتر از جمله رابین (Robin) که میگوید: «فلز زنگزده سوراخدار، بتمن!» (Holey rusted metal, Batman!)، گویای این وضعیت نیست؛ جملهای که اشارهای آشکار به نقشآفرینی برت وارد (Burt Ward) در نقش رابین در دهه ۱۹۶۰ دارد. رابین در توجیه حرفهای خود ادعا میکند که سعی بر این دارد که توجه بتمن را به فلز زنگزدهای که پر از سوراخ است جلب میکند، اما این دیالوگ بدون استثنا صدای ناله و اعتراض مخاطبان فیلم را در میآورد و مظهر تمام چیزهایی است که در این فیلم اشتباه پیش رفتهاند.
۲. اسپری همهکاره دافع کوسه
- فیلم: بتمن (Batman – ۱۹۶۶)
فیلم و سریال بتمن در دهه ۶۰ میلادی به خاطر رویکرد خانوادگی و مناسب برای کودکان مورد تحسین قرار گرفتند و شاید بگویید بتمن آدام وست (Adam West) یک اثر کمدی بود و نباید درباره آن خیلی سخت گرفت. با این حال، حتی در آن فضا هم برخی چیزها قابل هضم نیستند. صحنهای که بتمن از نردبان هلیکوپتر آویزان است و کوسهای پلاستیکی پایش را گاز میگیرد، به خودی خود عجیب است، اما لحظهای که او اسپری خفاشی دافع کوسه (Shark Repellent Bat-Spray) را بیرون میکشد، تیر خلاصی به منطق در تمام فیلمهای سینمایی دی سی زد. این سطح از استفاده از گجتهای بیمورد که صرفا داستان فیلم را جلو ببرند، باعث شد تا سالها بعد بسیاری از مردم نتوانند بتمن را به عنوان یک شخصیت جدی و تاریک بپذیرند. این اسپری، نماد دوران مسخرهبازیهای گاتهام شد!
۱. بتکارت اعتباری
- فیلم بتمن و رابین (Batman & Robin – ۱۹۹۷)
اگر فکر میکنید که لباس خفاشی در فیلم بتمن و رابین (Batman & Robin) بدترین بخش این اثر بودند، سخت در اشتباه هستید! در واقع، سکانس مزایده برای پویزن آیوی (Poison Ivy) در این فیلم حسابی تو ذوق میزند. بتمن برای پیروزی در این رقابت، ناگهان کارت اعتباری بت (Bat Credit Card) خود را بیرون میکشد. صدای افکت صندوق پول هم شنیده میشود و بتمن با لبخندی احمقانه میگوید که هیچوقت بدون این از خونه بیرون نمیرم!
این سکانس، رسما مرگ بتمن در دهه ۹۰ میلادی بود. این لحظه به وضوح نشان میدهد که این فیلم برای روایت یک داستان جذاب از کمیکهای دی سی ساخته نشده، بلکه فقط یک آگهی بازرگانی طولانی برای فروش اسباببازیها است. این کارت اعتباری، نماد سقوط تمامعیار فرنچایزی بود که احترام هوادارها را به پول فروخت!
مروری بر کارنامه سینمایی شوالیه تاریکی به وضوح نشان میدهد که این فرنچایز اگرچه در بسیاری از فیلمها و سریال به خوبی درخشیده، اما همواره در نوسان میان شاهکارهای بصری و لغزشهای فاجعهبار بوده است. این مقاله با کالبدشکافی هفت خطای نابخشودنی، از مرگ مضحک تالیا الغول گرفته تا کاریکاتور شروری که شوماخر از آقای فریز ساخت، ثابت میکند که چگونه ضعف در اجرا میتواند یک اثر سینمایی را از بین ببرد. مواردی همچون دیالوگهای سطحی رابین و ابزار غیرقابلباوری مثل کارت اعتباری بت، نمادهایی از انحراف مسیر فیلمسازی از استانداردهای قصهگویی هستند. بر این اساس، حتی محبوبترین ابرقهرمان جهان نیز از گزند تصمیمات اشتباه مدیران و کارگردانها در امان نبوده است.
البته، فارغ از این ۷ سکانس، لحظههای عجیب و ضعیف زیادی نیز در سایر فیلم های بتمن به چشم میخورند. برای مثال، در فیلم بتمن در برابر سوپرمن: طلوع عدالت (Batman v Superman: Dawn of Justice)، درست در اوج نبرد گلادیاتوری میان بتمن (Batman) و سوپرمن (Superman)، زمانی که شوالیه تاریکی آماده است تا نیزه کریپتونایتی را در قلب مرد پولادین فرو کند، ناگهان نام مادرش، مارتا، را میشنود که از نظر بسیاری از هوادارها، این صحنه به معنای واقعی کلمه مسخره است!
در پایان این مقاله، دیدگاه شما در رابطه با سکانس های ناامیدکننده و فاجعهبار در تاریخ سینمایی بتمن چیست؟ جدا از این سکانسها، آیا سکانسهای دیگری را میشناسید که ضربه بدتری به اعتبار شوالیه تاریکی زده باشند؟ فراموش نکنید که نظرات و نقدهای خود را درباره بدترین تجربههایتان از فیلم های سینمایی بتمن را با ما و دیگر کاربران رسانه سرگرمی به اشتراک بگذارید.
نظرات
دیدگاه خود را اشتراک گذارید